tag:blogger.com,1999:blog-104239512011-04-22T07:05:39.250+04:30فرداد صفاییانnoreply@blogger.comBlogger1071100tag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-13448701687558796582007-05-24T16:31:00.001+03:302007-06-05T00:00:43.301+03:30<div align="right"><span style="color:#990000;">317 – پروانه یا انسان :<br /><br />در رویا می دیدم که به پروانه ای بدل شده ام .<br />پس از بیداری این تفکر را داشتم :<br /><strong><br />آیا من انسانی هستم که در رویا خود را پروانه می انگاشتم ؟!<br /><br />یا آنکه پروانه ای هستم که در حال حاضر خود را انسان می پندارم ؟!<br /></strong><br />نقل از فیلسوفی از قرون گذشته</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-1344870168755879658?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-84850153641639813242007-05-24T16:31:00.000+03:302007-05-31T23:01:15.913+03:30<div align="right"><span style="color:#000099;"><strong>316 _ و باز هم این روز _ سوم خرداد :<br /></strong></span></div><span style="color:#000099;"><div align="right"><br /><strong><span style="color:#990000;"><br />" رقصی چنین میانه میدانم آرزوست "<br /><br />* * * * *<br /></span></strong><br />طبق معمول این بیست و پنح سال گذشته ، باز هم در این روز همدیگر را پیدا کردیم تا برای لحظاتی ، دور از غوغای پر هیاهوی این روزگار ، دوباره یادی کنیم از آن روزگار غریب.<br /><br />روزگاری که فضایی بسیار انسانی داشت ، در غیر انسانی ترین محیط زندگی !<br /><br />روزگاری که نگاهی دیگر به " زندگی " و " مرگ " داشتیم. مرگ را قسمتی از زندگی می دیدیم و در کنارش به شادی روزگار می گذراندیم. در حالی که اکنون که به پیرامون خویش می نگریم ، بی تفاوتی را حاکم می بینیم.<br /><br />روزگاری که با مرگ و زندگی مشکلی نداشتیم ، به وجود آن به عنوان بخشی از زندگی ، اخت یافته بودیم. آنهایی با این ماهیت مشکل داشتند که از ما دور بودند با وجود رابطه عاطفی نزدیکی که به ما داشتند ولی ما را درک نمی کردند. فقط ما که در آن فضا بودیم می توانستیم همدیگر را درک کنیم. و این درک متقابل با آدم هایی که در آن فضا بودند ، هنوز هم باقیست .<br /><br />درست مثل کسی که دارد این دنیا را بدرود می گوید و مشکلی با این مساله ندارد ، چون در حال رسیدن به آرامش است. ولی اطرافیانش این را نمی فهمند و او را حس نمی کنند و مشکل دارند.<br /><br />قرار گذاشتیم که هر کدام که رفتیم ، دیگری این را یادش باشد .<br /><br />* * * * *<br /><br />متن زیر کلام اوست در این ارتباط :<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>" شاید زندگی آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتی<br />اما حالا که به آن دعوت شدی ، تا میتوانی زیبا برقص "<br /></strong><br />این برداشتی بود که از جنگ با تمام زشتی و زیبایی هایش داشتم و دارم .<br /><br />زشتی به دلیل وجود انسان هایی که ظلم و تاریکی را با خودشان به ارمغان آوردند و نا خودآگاه دست به عجیب ترین جنایات روزگار زدند.<br /><br />و زیبایی به دلیل وجود همان انسان ها که در میان همان ظلم و تاریکی که خودشان بوجود آورده بودند ، برای یافتن <strong>" دوستی "</strong> و <strong>"</strong> <strong>عشق</strong> <strong>"</strong> تلاش می کردند.<br />برای یافتن لحظاتی کوچک که آنها را به سایر انسان های روی زمین متصل کند.<br /><br />عجب تضادی !<br />تضاد به این بزرگی مگر می شود ؟!<br /><br />آری می شود ، این را فقط تو و من و امثال ما می توانیم حس کنیم .<br /><br />تو و من که در دشتی پر از گل شقایق ، بهمراه یک سبد گل که می چیدیم ، یک سبد <strong>" مین "</strong> هم جمع می کردیم و یا می کاشتیم !<br /><br />تو و من که با هر تیری که به سمت یک " آدم " ( نمی گویم دشمن ) شلیک می کردیم تا او را بکشیم ، بدن نصف شده یک آدم دیگر را با خودمان به عقب می آوردیم تا بلکه مادرش برای یک لحظه هم که شده ، صورتش را ببیند !<br /><br />پس می شود در جشنی که باب دلت هم نیست ، برقصی !<br /><br /><strong>مهم اینست که زیبا برقصی ، سالم برقصی و صادق برقصی !<br /><br /></strong>جشن هم که تمام شد ، بدون هیچگونه دل نگرانی ای بگویی " خداحافظ " ،<br /><br />چون با شرایطی که داشتی خیلی زودتر از این ها شاید ، " باید " جشن تو تمام می شد ، که فعلا نشده ،</span></div><div align="right"><span style="color:#990000;">. . . . .</span></div><div align="right"><span style="color:#990000;"> تا بعد . . . . . !<br />. . . . .<br /><br />" سیامک "<br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-8485015364163981324?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-10541573832140992232007-05-19T01:25:00.003+03:302007-05-19T02:16:31.558+03:30<div align="right"><span style="color:#000066;">315 – محدودیت ذهنی<br /><br />حيوانات به سادگي به ما نشان مي دهند که چطور مي توان محدوديتهاي ذهني تحميل شده را پذيرفت . کک, فيل و دلفين مثالهاي خوبي هستند.<br />ککها حيوانات کوچک جالبي هستند آنها گاز مي گيرند و خيلي خوب مي پرند آنها به نسبت قدشان قهرمان پرش ارتفاع هستند. اگر يک کک را در ظرفي قرار دهيم از آن بيرون مي پرد . پس از مدتي روي ظرف را سرپوش مي گذاريم تا ببينيم چه اتفاقي رخ مي دهد . کک مي پرد و سرش به در ظرف مي خورد و با کمي سر درد پايين مي آيد . دوباره مي پرد و همان اتفاق مي افتد . اين کار مدتي تکرار مي شود . سر انجام در ظرف را بر مي داريم کک دوباره مي پرد ولي فقط تا همان ارتفاع سرپوش برداشته شده درست است که محدوديت فيزيکي رفع شده است ولي کک فکر مي کند اين محدوديت همچنان ادامه دارد<br />فيلها را مي توان با محدوديت ذهني کنترل کرد . پاي فيلهاي سيرک را در مواقعي که نمايش نمي دهند مي بندند . بچه فيلها را با طنابهاي بلند و فيلهاي بزرگ را با طنابهاي کوتاه به نظر مي آيد که بايد بر عکس باشد زيرا فيلهاي پرقدرت به سادگي مي توانند ميخ طنابها را از زمين بيرون بکشند ولي اين کار را نمي کنند علت اين است که آنها در بچگي طنابهاي بلند را کشيده اند و سعي کرده اند خود را خلاص کنند . سرانجام روزي تسليم شده دست از اين کار کشيده اند . از آن پس آنها تا انتهاي طناب مي روند و مي ايستند آنها اين محدوديت را پذيرفته اند<br />دکترادن رايل يک فيلم آموزشي در مورد محدوديتهاي تحميلي تهيه کرده است . نام اين فيلم " مي توانيد بر خود غلبه کنيد " است در اين فيلم يک نوع دلفين در تانک بزرگي از آب قرار مي گيرد نوعي ماهي که غذاي مورد علاقه دلفين است نيز در تانک ريخته مي شود . دلفين به سرعت ماهيها را مي خورد . دلفين که گرسنه مي شود تعدادي ماهي ديگر داخل تانک قرار مي گيرند ولي اين بار در ظروف شيشه اي دلفين به سمت آنها مي آيد ولي هر بار پس از برخورد با محافظ شيشه اي به عقب رانده مي شود پس از مدتي دلفين از حمله دست مي کشد و وجود ماهيها را نديده مي گيرد . محافظ شيشه اي برداشته مي شود و ماهيها در داخل تانک به حرکت در مي آيند آيا مي دانيد چه اتفاقي مي افتد ؟ دلفين از گرسنگي مي ميرد غذاي مورد علاقه او در اطرافش فراوان است ولي محدوديتي که دلفين پذيرفته است او را از گرسنگي مي کشد .<br />ما دلفين نيستيم فيل و کک هم نيستيم ولي مي توانيم از اين آزمايشات درس بگيريم زيرا ما هم محدوديت هايي را مي پذيريم که واقعي نيستند به ما مي گويند يا ما به خود مي گوييم نمي توان فلان کار را انجام داد و اين براي ما يک واقعيت مي شود محدوديت ذهني به محدوديتي واقعي تبديل مي شود و به همان مستحکمي . چه مقدار از آنچه ما واقعيت مي پنداريم واقعيت نيست بلکه پذيرش ماست </span></div><div align="right"><span style="color:#000066;">*****</span></div><div align="right"><span style="color:#000066;">با تشکر از " شاهین " و برای یک دوست<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-1054157383214099223?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-35564332590758901472007-05-19T01:25:00.002+03:302007-05-19T01:34:56.813+03:30<div align="right"><span style="color:#000066;"><br /><strong>314 _ دفاع<br /></strong><br /><br />آنها برای دفاع از سرزمینی جنگیدند که حتی یک وجب از آن خاک را مالک نبودند .<br /><br />هرچه مالکیت بر زمین بیشتر بود ، انگیزه دفاع از آن کمتر بود ، دیگران باید بجایشان اسلحه به دست می گرفتند !</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-3556433259075890147?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-72788147213102198342007-05-19T01:25:00.001+03:302007-05-19T01:29:52.301+03:30<div align="right"><span style="color:#000066;"><br /><strong>313 _ همگونی</strong><br /><br />کجای دنیا ایستاده ایم ؟<br /><br />کی و کجا از این قافله جدا ماندیم که قافله میرود و ما گنگ و مبهوت نظاره گر آنانیم ؟<br /><br />نه توان رفتن و همراهی با آنان را داریم ، و نه قدرت هماهنگی با ایشان را ، همگون نیستیم و نخواهیم شد .<br /><br />اصلا مهم نیست که از بقیه جلوتریم یا عقب تر . مهم آنست که " همراه " قافله نیستیم. تنهاییم و سرگردان .<br /><br />هم زبانی را با جماعت یاد نگرفته ایم . نیاموخته ایم که دنیا فقط " صفر " و " یک " نیست. اعداد بسیاری بین ایندو قراردارند که دنیا را می سازند ولی در فرهنگ ما جایی ندارند. نمیتوانیم " خاکستری " باشیم ، یا " سیاه " هستیم یا " سپید " !<br /><br />جواب هایمان یا " آری " است و یا " نه " . نمی توانیم با کلمات بازی کنیم ، و با دیگران نیز !<br /><br />" بودن " برایمان با تمام وجود است و " نبودن " نیز به تمامی !<br /><br />در دنیایی که سراسر بازیست و بازیگر ، بازیگر نبودن یعنی " نیستی " ، یعنی تافته جدا بافته ای که راه به جایی ندارد و از قافله جدا افتاده است.<br /><br />پس خو می کنیم به تنهایی خویش و خاموش نظاره گر بازی بازیگران می شویم ولی در بازی ها جایی نداریم .<br /><br />* * * * *<br /><br />قسمت هایی از گفتگوی دو دوست<br /><br />1386012301<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-7278814721310219834?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-59728641156069475472007-04-20T01:27:00.000+03:302007-04-20T01:29:22.862+03:30<div align="right">312 _ نقاب بر چهره<br /><br />آدمی در تقابل و مواجهه با محیط اطراف ، برای مقبول افتادن و یا حتی نمودن آنچه دیگران می خواهند و نه آنجه که هست ، برای پذیرفته شدن ، تصویری از خود به نمایش در می آورد که نه تنها با خویشتنش یکی نیست ، بلکه گاهی با درونش در تضاد کامل می باشد !<br /><br /><br />*****<br /><br />گاهی نیز این صورتک ها وسیله ای تدافی هستند برای ما تا بتوانیم جایگاهی در اجتماع پیرامون خویش بدست آوریم و طرد نگردیم.<br /><br />چرا که آدمیان ما را آنچنان می نگرند که خود می خواهند و می بینند و نه آنچنان که هستیم .<br /><br />بنابرین وجود این صورتک های بر چهره ، نیازی است برای حضور در این جامعه انسانی !<br /><br />*****<br /><br />گاه آنچنان در این تصویر دروغین غرق می شویم که به خودمان نیز مشتبه می شود و فراموش می کنیم چیستیم و کیستیم ! و آنگاه در انطباق این ماسک با مسایل گوناگونی که با درونمان در تضاد باشد ، به سفسطه روی می آوریم .<br /><br />*****<br /><br />آیا می توانیم روزی با درون خود خلوت کرده و چهره بدون نقاب خویشتن را ببینیم ؟<br /><br />و یا بتوانیم آوا سر دهیم که : " من اینچنینم ! " ؟ ، و دیگران از ما روی بر نتابند ؟<br /><br />به راستی اگر نقاب از چهره برداریم و با نمایش واقعی خود ، جایگاهی در نظام اجتماعی موجود خواهیم داشت ؟!<br /><br />چون چنین روزی را نمی توان متصور شد ، پس ماسک می زنیم و در پشت آن غرق می شویم و پس از چندی ، خود را نیز فراموش می کنیم !!!<br /><br />*****<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-5972864115606947547?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1170879998457776342007-02-07T23:54:00.000+03:302007-02-07T23:56:38.980+03:30<div align="right"><strong>311 – روياي حقيقت :<br /></strong><br />در زندگي ، در جستجوي آرامش ، هريك راهي براي خود بر مي گزينيم .<br /><br />يكي خود را به واقعيات زندگي واگذار مي كند ، با تمام زشتي ها و زيبايي هايش ، تمام آنهايي كه فرسنگ ها با " حقيقت " فاصله دارند.با " انچه كه بايد باشد " ، خود را آزرده نمي كند . مي پذيرد " هر آنچه را كه هست " . اين گروه به راحتي زندگي را مي گذرانند . راحت و سطحي !<br /><br />ديگري " حقايق زندگي " را مي بيند و آنها را هدف مي گيرد . تمامي تلاشش را براي رسيدن به آن صرف مي كند ، با روياي آن زندگي ميكند ، غافل از آنكه اينجا دنياي " واقعيات " است ، و نه " حقايق " . اين گروه به سختي زندگي مي كنند ولي شادي هاي اندكشان نيز بسيار عميق خواهد بود .<br /><br />ديگري آنچنان در رويا هاي خويش غرق مي شود كه فقط دنيايي رويا هايش را مي بيند ، همانند آنهايي كه دنيايي پارانويايي را مي سازند و در آن زندگي مي كنند و فراموش مي كنند هر آنچه را كه در پيرامونشان رخ مي دهد .<br /><br />شايد خوشبخت ترين ها ، همين گروه سوم باشند كه كمترين زجر را از زندگي نصيب مي برند ، هرچند كه در بسياري از موارد ما آنها را در تيمارستان ها جاي مي دهيم !<br /><br /><strong>* * * * *<br /><br />حقيقت گرا نيز گاه به رويا گرفتار مي آيد ،<br />روياي حياتي ديگر<br />حياتي صلح آميز تر<br />حياتي كه سر آغاز شدن دارد<br />حياتي ديگرگون شده<br />و روياهايي به مثابه حقيقت<br />و قطراتي كه سنگ را تواند سفت.<br /><br />و حقيقت گرا ديگر باره<br />به واقعيت باز مي آيد ، به هشيواري<br />تا رويا هايش را بشناسد<br />تا بتواند همچنان<br />مسافر نيكبخت روياها باشد.<br /><br />* * * * *<br /></strong><br />شاعر : مارگوت بيكل<br />ترجمه : احمد شاملو<br />كتاب : همچون كوچه اي بي انتها</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-117087999845777634?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1164493565983331502006-11-26T01:53:00.000+03:302006-11-26T01:59:16.730+03:30<div align="right"><span style="color:#000099;"><strong>310 – زندگي ؟</strong><br /><br />در هم مي لوليم ،<br />و در جستجوي لقمه اي نان و جرعه اي عشق پا بر سر و تن ديگري مي نهيم .<br /><br />براي صعود ،<br />از استخوان ياران به جا مانده ، نردبان ترقي مي سازيم تا در قله اي رفيع تر " مرگ " را پذيرا شويم !<br /><br />وبراي پروار شدن ،<br />از مردار نيمه جان آدميان ، تغذيه مي كنيم !<br /><br />آيا<strong> " زندگي "</strong> بايد چنين باشد ؟!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-116449356598333150?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1163279437793569312006-11-12T00:37:00.000+03:302006-11-16T02:12:05.746+03:30<div align="right">309 _ تاريخ :<br /><br />فيلسوفي ميگويد : " تاريخ تكرار مي شود ! "<br /><br />ديگري اعتقاد دارد كه : " در اين تكرار تاريخ ، زندگي اولين بار بصورت " تراژدي " خود را به ما مي نماياند ، و در تكرارش بصورت " كمدي " !<br /><br />ديگري مي گويد : جهان براي آنان كه مي انديشند ، " كمدي " است و براي آنهايي كه احساس مي كنند " تراژدي " است !<br /><br />* * * * * <br /><br />آدميان هم بسان خرس ها گاهي نياز دارند كه در خود جمع شده و به خواب زمستاني فرو روند ، خود را به خواب مي زنند ، شايد به اميد بهاري ديگر ، روزي چشم باز كنند .<br /><br />* * * * *<br /><br />وقتي سن آدم بالا مي رود ، فقط آينده كوتاه تر مي شود .<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-116327943779356931?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1160121735615903312006-10-06T11:24:00.000+03:302006-10-08T22:37:24.903+03:30<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Omran%20Salahi.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Omran%20Salahi.jpg" border="0" /></a></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#990000;"><strong><em>خود را به جاي مي گذارم</em></strong></span></div><div align="center"><span style="color:#990000;"><strong><em>تا به ياد نياورند</em></strong></span></div><div align="center"><span style="color:#990000;"><strong><em>كه نيستم !</em></strong></span></div><div align="center"><span style="color:#990000;"><strong><em>"عمران صلاحي</em></strong></span> "<br /></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><span style="color:#333399;">سه شنبه 11 مهر ماه 1385 ، " عمران صلاحي " طنز پرداز بزرگ معاصر ، خنده كنان از قطار زندگي پايين پريد !<br /><br />يادش گرامي باد !</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000000;"><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2006/10/blog-post_04.html">به ياد عمران صلاحي </a></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-116012173561590331?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1159047726115461802006-09-24T01:08:00.000+03:302006-09-24T01:12:06.926+03:30<div align="center"><span style="color:#333399;"><strong>307 _ تقدیس جنگ :</strong></span><br /><br /><span style="color:#333399;">نفرت انگیز ترین و غیر انسانی ترین واژه در فرهنگ بشریت " جنگ " نیست ، بلکه " تقدیس جنگ " است !</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-115904772611546180?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1156884553850684642006-08-30T00:18:00.000+03:302006-09-01T00:51:10.063+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">306 _ تطابق :<br /><br />آدمی همچون دیگر موجودات ، برای بقا با هر دگرگونی طبیعت ، خود را سازگار می کند .<br /><br />این هماهنگ سازی درون جوامع بشری نیز حاکم است و شکلی از روح حاکم بر جامعه ، بر تک تک افراد مستولی می شود :<br /><br />فرد شبیه خانواده می شود .<br />فرد شبیه محیط کارش می شود .<br />فرد شبیه جامعه اش می شود .<br />فرد شبیه حکومت می شود .<br /><br />در جایی که به هر دلیل فرد نتواند خود را با محیطش همگون و سازگار کند ، تناقض و ناسازگاری و عدم تجانس او را به دنیای درونی اش رهنمون می کند . شاید در دنیای رویا های خویش ، در دنیایی بدون آلودگی و فساد ، به آرامش برسد .<br /><br />کدامین راه درست است :<br /><br />هماهنگی با محیط با تمام آلودگی ها و به هر قیمتی و کنار گذاشتن تمامی عقاید و ایده آل ها و آرمان ها ؟!<br /><br />یا تحمل سختی های عدم هماهنگی و همراهی با محیط و پایداری بر اعتقادات و راستی ها ؟!<br /><br />کدامین راه ؟!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-115688455385068464?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1156491955045042752006-08-25T11:12:00.000+03:302006-08-30T00:12:49.146+03:30<div align="right"><br />305 _ که هستیم ؟<br /><br />همیشه وقتی حرف از " ما " میشود ، یاد افتخارات گذشته تاریخی این سرزمین می افتیم . تاریخی در هزاران سال پیش که فقط در حرف به آن افتخار می کنیم و در عمل تیشه به ریشه اش می زنیم.<br /><br />در یاد آوری این افتخارات به گذشتگان ، فراموش می کنیم که " که " و " چه " هستیم ، و " چه " خواهیم بود .<br /><br />به راستی کدام مهم تر است ؟<br /><span style="color:#ff0000;"><strong><br />آن چه که بودیم ؟ </strong></span></div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>آن چه که هستیم ؟<br />و یا آن چه که خواهیم بود؟</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-115649195504504275?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1153431520954850902006-07-21T01:07:00.001+03:302006-07-21T01:36:08.163+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>304 - زمان داوری<br /></strong><br /><strong>خودت را بشناس ، چرا که زندگی ارزشیابی نشده ، ارزش زیستن را ندارد .<br /></strong>" سقراط "<br /><br />* * * * *<br /><br />روزهایی است برای به قضاوت نشستن بر هر آنچه که بودیم . زشتی ها و زیبایی های درونمان که با نیکی ها و زشتی های عملکردمان نمود بیرونی پیدا می کنند.<br /><br />داوری بر آنچه که می خواستیم و می خواهیم باشیم و آنچه که هستیم . گاه این نظر با افسوس نیکی هایی که نیستند، ما را در خود غرق می کند .<br /><br />کسی را نگاهی بر این داوری نیست، ولی آیا خود را در این سنجش به بیراهه نمی کشانیم و زشتی هایمان را با پیراهن سفسطه آرایش نمی کنیم؟<br /><br />خوشبخت آنکه می تواند در این داوری ابزار توجیه عملکرد هایش را به کناری نهاده و با نگرشی ژرف و دید انتقادی ، درون و بیرون خویشتن را به درستی بکاود ، تا شاید در مسیر های آیندۀ این مدت کوتاه باقیماندۀ بودن ، راهی و روشی بهتر را پیشه نماید. شاید . . . !<br /><br />و اینک زمان داوریست . . . !<br /><br />16 July 2006<br /><br />* * * * *<br /><br />در زندگی لحظاتی بسیار ویژه هستند که بودن دیگران ، حتی بدون آنکه خود چیزی از آن ویژگی بدانند ، جلوه ای خاص و ماندگار به آن لحظات می بخشند.<br /><br />امسال چنین بود !<br /><br />15 July 2006</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-115343152095485090?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1152309162524773642006-07-08T01:22:00.000+03:302006-07-08T01:26:29.016+03:30<div align="right"><br /><span style="color:#333399;"><strong>303 - دلتنگی<br /></strong><br />کی رفته ای زدل ، که تمنا کنم تو را</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"> کی بوده ای نهفته ، که پیدا کنم تورا<br /><br />* * * * *<br />نمی دانم از دلتنگی عاشق ترم ، یا از عاشقی دلتنگ تر .<br />فقط می دانم در آغوش منی ، بی آنکه باشی .<br />و رفته ای ، بی آنکه نباشی .<br /><br />ع. معروفی<br /><br />* * * * *<br />با تشکر از : اسکندر عزیز</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-115230916252477364?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1149250669824245802006-06-02T15:42:00.000+03:302006-06-05T15:53:32.936+03:30<div align="right"><strong>«</strong><span style="color:#cc0000;">مني كه به سانسور انديشه و گفتار خود تن مي‌دهم، مني كه به بهانه‌ي ترس،از يك طرف، و قدرت قاهر از طرف ديگر در امور شهر و كشور خود دخالت نمي‌كنم، راي نمي‌دهم، انتخاب نمي‌كنم و انتخاب نمي شوم، تجاوز را مي بينم و دم نمي زنم، مني كه بايد بروم و در برابر ميزي بنشينم و حساب عقيده‌ي خود را و ايمان خود را، حساب دوستي‌هاي خود را و دشمني‌هاي خود را، حساب ديروز و امروز و فرداي خود را به بيگانه‌ي سمجي كه نماينده‌ي قدرت قاهر روز است پس بدهم، اهانت ببينم و زير ورقه‌ي اهانت را به‌دست خود امضا كنم، من شايد آزادي را بفهمم، ولي جرات آزادي ندارم. نقصي، علتي در شخصيت انساني من است كه اگر بر آن آگاهم، هرچه زودتر بايد به جبران آن برخيزم؛ وگرنه شايسته‌ي نام انسان نيستم.» </span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;"><br />سخنرانی در کانون نویسندگان _ سال 1337<br /><span style="color:#000000;"><br />یاد بزرگ مرد ادب و ترجمه زبان فارسی ، محمود اعتماد زاده " به آذین " گرامی باد.او در دهم خرداد 1385 در 93 سالگی این دنیای خاکی را وداع گفت.<br /></span><span style="color:#000000;"><br />او اینچنین بازندگی وداع کرد :<br /></span></span><span style="color:#333399;"><br />" <strong>به یاد تو ، و به نام تو ، ای همه تو<br />به زودی خواهم رفت و به یقین<br />نه جای اندوه است و نه شادی<br />حادثه طبیعی و ضروری !<br />محمود اعتماد زاده ، فرزند زمین ، به مادر پیوست<br />آمد مگسی پدید و نا پیدا شد.<br />با درود و بدرود "</strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><br /></span><a href="http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-728169&amp;Lang=P"><strong>اینجا را ببینید</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114925066982424580?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1148593211807677282006-05-26T01:06:00.000+03:302006-05-27T00:12:56.053+03:30<div align="right"><span style="color:#000099;">سوم خرداد :<br />سوم خرداد روز یادبود جنگ خرمشهر ، بر همه جوان های آن روز میدان نبرد جبهه و جنگ و پیر مرد های سپید موی امروز ، خجسته باد !</span></div><div align="right"><span style="color:#000099;"></span></div><div align="right"><span style="color:#000099;">یاد</span><span style="color:#000099;"> آنهاییکه خون پاکشان این روز را جاودانه کرد ، گرامی باد !</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114859321180767728?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1147605123885247782006-05-14T14:41:00.000+03:302006-05-26T23:29:06.746+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><br /><strong>یک اتفاق ساده :<br /></strong><br />آرامش و سكون فضا را در بر گرفته بود. مهماندار ها خود را براي پذيرايي آماده مي كردند .از پشت ويزور دوربين عكاسي مناظر زيباي رقص ابر ها را ميديد .<br /><br />* * * * *<br /><br />يكساعت پيش از آمستردام حركت كرده بود . برج مراقبت هلند او را به آلمان تحويل داد .<br />بعد از تثبيت خود در كريدور پرواز در ارتفاع 37000 پايي، از مناظر اطراف لذت مي برد. خورشيد عصر در سمت راستش از بالا به روي ابر ها ي مخملين مي تابيد . تا چشم كار مي كرد آسمان آبي بود و افقي از ابر سفيد . در رادار نقطه اي توجهش را جلب كرد . هواپيمايي از روبرو به سمتشان حركت مي كرد . احتمالا كانال پروازي هردويشان از كنار هم مي گذشت .<br /><br />مهماندار را صدا كرد تا نوشيدني گرم برايش بياورد . به صندلي تكيه داده و ضمن آنكه عقربه ها را زير چشمي مراقبت مي كرد، منظره زيباي روبرو را هم مد نظر داشت.<br /><br />به آنهايي كه منتظرش بودند فكر مي كرد . بعد از سالها پرواز ، هنوز هم همسرش تا بازگشت او چشم به آسمان داشت . هر بار كه از هم جدا مي شدند گويي آخرين ديدارشان است . در سكوت ، براي هميشه به هم مي نگريستند. امشب بايد به موقع رسيده و بيست دقيقه تاخير را جبران كند .<br /><br />نقطه روي رادار كم كم بزرگتر مي شد . بنظر هواپيماي مسافري مي آمد. با چشم هم مي شد آنرا ديد كه به سمتش مي آيد .<br /><br />* * * * *<br /><br />يك لحظه حس كرد كه زيرش خالي شد . گويي هواپيما به پايين ول شده است. سقوطي ناگهاني آغاز شده بود . فرياد وحشت مسافرين بلند شد. بسختي كمربند صندلي را بست . وحشت مرگ در چهره ها موج مي زد .<br /><br />* * * * *<br /><br />سر كه بلند كرد ، هواپيما را ديد كه به سمتش مي آمد. آيا كانال پروازي شان اينقدر به هم نزديك بود ؟ امكان داشت ؟ يا اشتباه مي كرد ؟<br /><br />عرق سردي تمام وجودش را گرفت . فرصت بسيار كم بود . با سرعت 1800 كيلومتر در ساعت بهم نزديك مي شدند. 500 متر در ثانيه ! بنظر مي آمد كه هردو يك ارتفاع داشته باشند. چه بايد مي كرد كه هواپيماي مقابل هم همان عكس العمل را نداشته باشد و تصادم نكنند؟<br /><br />سعي كرد خونسرديش را حفظ كند . بايد كاري كند كه احتمال برخورد كم شود. در حالي كه غول روبرو بزرگ و بزرگتر مي شد و دقيقا بسمت كابين او مي آمد ، ناگهان سكان را به سمت پايين فشار داد .<br /><br />نوك هواپيما به سمت زمين شيرجه رفت . در آخرين لحظه هواپيماي مقابل را ديد كه از روي سرش رد شد. لحظات بسان عمري مي گذشتند. منتظر تكان برخورد بود ! ولي نه ، رد شده بود !<br /><br />سكان را افقي كرد و روي صندلي وا رفت . عرق مرگ وجودش را گرفته بود . بسختي تكاني به خود داد و ليواني آب خورد . به مسافرين چه بگويد ؟ ميتواند ؟ ده دقيقه صبر كرد تاآرام شود . سپس شروع به صحبت با مسافرين كرد .<br /><br />* * * * *<br /><br />با وجودي كه شرايط عادي شده بود ، هنوز مسافرين در بهت سكوت فرو رفته بودند. چه اتفاقي افتاده بود ؟ چاه هوايي ؟ عيب فني ؟ يا ....؟<br /><br />صداي آرام خلبان آنها را به خود آورد : " خلبان صحبت مي كند . اتفاقي كه افتاد ناشي از اشغال بودن ترافيك بود كه بايد خالي مي بود و اين را گزارش خواهم كرد . در آخرين لحظه ديدمش و تنها كاري كه مي توانستم بكنم آن بود كه به زيرش شيرجه بروم كه آن هم از روي ما رد شد . مهمانداران از شما پذيرايي خواهند كرد . "<br /><br />* * * * *<br /><br />200605091645</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114760512388524778?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1146984198780430072006-05-07T10:06:00.000+03:302006-05-07T10:19:24.386+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/ns_behazin_01.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/400/ns_behazin_01.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="right"></div><div align="right"><br />رنج بردن، آموختن است؟ سرنوشت! پيش برو! تو را از آن سپاس مي گويم که مرا پله اي شمردي و پا بر من گذاشتي.. و من توام. من سرنوشتم.<br /><br />آنت _ جان شیفته</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br />********</div><div align="right"></div><div align="right">به آذين در بستر مرگ:<br /><a href="http://r0ozonline.com/01newsstory/015441.shtml"><strong><em><span style="color:#cc0000;">مردي که تنها از آزادي گفت</span><br /></em></strong></a><br />سهيل آصفي<br />۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵<br />درك و دوستي، اين تنها برق روشني است كه در شب هستيمان مي تابد، برقي ميان دو غرقاب تولد و مرگ و اينك.... و اينك اوست كه رهسپار غرقاب آخر است؟ بر تخت آرميده، با تواني اندك از جسم و روح در اوج قله ها. نگاهش مي كنم. صدايش مي زنم. ژان كريستف چشم باز مي كند.... ژان كريستف است؟ نه، او محمود اعتمادزاده است. او به آذين است.<br />به آذين، خالق ژان كريستف در ميهنم که اينك بر سر دو راهي مرگ و حيات در نبردي تن به تن، مي فرسايد و آب مي شود. قطره به قطره، چكه به چكه.. غذا نمي خورد. دارو نمي خورد: "اگر همه چيز مي گذرد، اگر همه چيز شعبده و جادو است، آن نيروي ذاتي بر جاست، آن قدرت پندار و رويا، آن جهش زندگي که مدام مي آفريند و نو مي گرداند."<br />حالا كه ارديبهشت "خانه" است، سه شاخه گل زرد بهاري كافي است با دو شاخه گل سرخ كه در پيشاني آن قرار داده شود و رهسپار خانه اي شوي در خيابان آرياشهر تهران. اين "در" همان "در" است. در آبي و آن خانه يك طبقه با حياط سبز رو به رويش. در كه باز شد، دخترك جواني با موهاي رهاي سياه گفت شما؟ گفتم، مهمان آقاي به آذين. گفت: به آذين؟! داشتم به پرستار مي گفتم آقاي اعتمادزاده كه يار از راه رسيد. خميده تر از گذشته با پيراهن سبز و عينك ته استكاني بزرگش كه دو چشم ريز او از زير آن سوسو مي زند هنوز زندگي را مي تاباند: سلام خانم به آذين... در آغوشم مي كشد و خوشامد مي گويد ... . ميز گرد وسط حال، همان ميز گرد است كه ياران را ميزبان مي شد در آن روزهاي ماجرا... روزهاي بهمن 57... بحث و جدل تا خدا و نفس ها حبس سينه تا شايد كه آزادي بيايد... آزادي، آزادي، آزادي... صدايي مخملين به گوش مي رسد: "سخن گو از دشواري پرش نخستين بر اين شيارهاي زرد و تشنه لب... گوشه چشم حيدر قطره اي اشک حلقه زده است." كسرايي است كه زمزمه مي كند، آزادي در من چرا زبان نگشوديبا من چرا نيامدي/ ننشستي در اين سرا؟/آخر چرا چرا؟/آن بذر سبز را به دفترم نفشاندي؟/اي خوشنوا چرايکبار سر ندادي آوازيدر بزم تلخ ما؟/... همسر، يار به آذين، مي گويد: "مي بينيد، اين ميز گرد همان ميز است. ميز آن سالها كه دورش مي نشستيم و... اما حالا شده داروخانه." پرستار جوان به رتق و فتق امور مشغول است. يار، گلداني مي دهد. گلهاي زرد و سرخ را در گلدان جا مي دهم و وارد اتاقي مي شوم رو به حياط سبز. آن مرد آنجا آرميده. يك سوي او كپسول اكسيژن، ديگر سويش چند لوله كه به او وصل است. گلدان را آن سوتر مي گذاريم. آقاي به آذين! سلام، آقاي به آذين! چشم باز مي كند. با چشم سلام مي كند. گردنش را حركت مي دهد. دوستتان داريم آقاي به آذين، خيلي زياد. پرستار مي گويد شنوايي اش كم شده، بلندتر سخن بگوييد. آقاي به آذين من از طرف خيلي ها آمدم پيش شما الان... سلام همه را مي رسانم... شما يكي هستيد براي خيلي ها... تنها نگاه مي كند. چشم ها حالا سخن مي گويند. قطره اشكم بر تنها دست بيرون از ملافه اش مي چكد. دستش خيس مي شود. دستم را به آرامي فشار مي دهد، سر به سختي مي جنباند و به چشم من باز هم خيره مي شود... مي خواهم كه با به آذين تنها باشم. پرستار مي گويد ديگر اصلا قادر به حرف زدن نيست. اما هنوز به سختي مي شنود. پرستار از اين حضور قاطع شگفت زده شده،او چه مي داند به آذين كيست!... مي گويم مي خواهم تنها باشم. و با "به آذين" حرف مي زنم. از اينجا و آنجا. از ديروز و امروز... از نسل او و از نسل من... من بلند بلند حرف مي زنم و او تنها شنونده است: "بله، آقاي به آذين، روزگاري است سخت، بيرحم، ولي براي نيرومندان زيبا است..."<br />يار، فنجان چاي را مي آورد صداي نسل مياني از اتاق مجاور به گوش مي رسد... كاوه و ناهيد هستند كه حكايت سالهاي رفته مي كنند.... بيست و هفت سال حالا از آن روزها گذشته است و آن نسل كه در ميدان رزم عاشق شد و خواست كه جهان را نقشي نو زند، امروز ميانسالي را ميزبان شده است و پدر كهنسال شان امروز در بستر ... يار، روايت مي كند از روزهاي گذشته و خانه، و آن دو تن ديگر، شوخ و شنگ، با نمي از اشك، يادها را رج مي زنند. هفت سال زندان كاوه به پايان رسيد و از امواج شصت و هفت سلامت جان به در برد و اين تنها آرزوي به آذين بود در آن سال بد.... و كاوه هي سخن مي گويد و آن ديگري نيز... يار، فرزندانش را نظاره مي كند. و پدر در اتاقي ديگر رو به پنجره اي سبز كه بي هيچ سخن تنها دراز كشيده است و هرازگاهي سري مي جنباند. به آذين هوشيار است. تمام فعل و انفعالات پيرامون را زير نظر دارد اما برنشيت قديمي ريه ها،سكته هاي پي در پي مغزي و وضع نامساعد قلب او همراه درد كهنسالي شده و در اين دو ماه كاملا او را از پا انداخته است. رنگ و روي او خوب است اما پرستار مي گويد وضع ريه ها اصلا خوب نيست و در اين دو روز اخير به طرز مشهودي سنگين تر شده است. شمعي را مثال مي زند كه هر روز دارد آب مي شود. مي گويد در طول اين مدت به خواست خود او، تنها افراد معدودي مجال ملاقات با "به آذين" را يافته اند. كاوه از روزي مي گويد كه سايه و همسرش به ديدن به آذين آمدند… يادها باز مي آيند، باز مي روند...، آسيا، يلدا و.... كاوه از چند جلد خاطرات پدر"از هر دري..." مي گويد كه مربوط به سالهاي پس از پيروزي بهمن است و همچنان در مميزي ارشاد گرفتار مانده است. آن سوتر پيانويي است كه تصوير فرزند ديگر به آذين، زرتشت كه در جواني با بيماري قلبي در غربت ناخواسته از دست رفت روي آن قرار گرفته و در كنار آن چند اثر نقاشي مدرن و چند تكه مبل. كاوه مي گويد كه پدر، از اين وضعيت به ستوه آمده و مدتي پيش گفته است كه ديگر مي خواهم بروم. به هيچ دارويي لب نمي زند. حالا داروها از طريق سرم به بدن او مي رسند. مي گويد كه پدرش اكنون در ميان عشق به زندگي و خستگي از وضعيت موجود خود قرار گرفته است. همسر به آذين، دليل اصلي اين افول فيزيكي را رنجي كه در زندان هشت ساله دهه شصت متحمل شد و از دست رفتن نوه بيست و يكساله اش به دليل عارضه قلبي، در شهريور گذشته مي داند. تصوير "آذين" بيست و دو ساله دانشجوي سال آخر مهندسي صنايع غذايي، فرزند كاوه و عزيزدردانه به آذين با كمي فاصله آن سوتر تخت اوست. يار مي گويد كه "آذين" همه چيز به آذين بود و رنج هجرانش كمر به آذين را شكست.... از شهريور به اين سو وضع جسماني او هر روز وخيم تر شد...<br />حالا اين همان "خانه" است. همان آدم ها،همان ميزها و صنلي ها و پرده ها، و ياراني كه حالا نيستند... تلنبار يادها اشك را نيز مجال فرو چكيدن نمي دهد ... يادهايي كه كاوه را پرواز مي دهد تا از آن بند لعنتي بگويد و از ياد حيدر و از پدر و... بار ديگر به اتاق به آذين مي روم. دستش را كه مي بوسم، چشم باز مي كند. به چشمانم دوباره خيره مي شود. بلند مي گويم: آقاي به آذين! دوستتان داريم. سر خود را به زحمت تكان مي دهد و خيلي زود چشم ها را بر هم مي گذارد. به آذين خوابيده است. آرام آرام... اين به آذين ماست که در پايان راه خود تنها مي رود... چونان خدايان در پيکارهاي ايلياد.. ديوار سوزاني از دود او را در ميان گرفته است... اين "آنت" است که مي گويد، رنج بردن، آموختن است؟ سرنوشت! پيش برو! تو را از آن سپاس مي گويم که مرا پله اي شمردي و پا بر من گذاشتي.. و من توام. من سرنوشتم.<br />حالا شب شده است و حجم شب سيماي خانه را به تمامي آلوده اما نسيم بهاري ماه ارديبهشت مي وزد وشاخه ها تكان مي خورند. به آذين هست هنوز... او دارد نفس مي كشد... چشم هاي کم سويش با من سخن مي گويند: "شب به خير زمين من! با تو وداع نمي کنم..تو را باز خواهم يافت...."<br />تولد<br />محمود اعتمادزاده [به آذين] در سال 1293 خورشيدي در شهر رشت بر خشت اين جهان افتاد. آموزش ابتدايي و متوسطه را در شهرهاي رشت و مشهد و سپس در تهران ادامه داد. او در سال 1311 جزو دانشجويان اعزامي ايران به فرانسه رفت و تا ديماه 1317 در فرانسه ماند و از دانشكده مهندسي دريايي برِست[Berest]و دانشكده مهندسي ساختمان دريايي در پاريس گواهينامه گرفت.<br />به آذين هنر و ادبيات را نه فقط براي هنر بلکه براي ترسيم واقعيت هاي دگرگون شونده اجتماعي مي داند. او در اين رابطه گفته است: "... كه ميتوان و بايد به ياري هنر جامعه را دگرگون كرد و شاعران و نويسندگان در برابر مردم و تكامل اجتماعي متعهد و مسئول هستند..." از اين رو بود که از هيچ تلاشي براي دگرگون کردن جامعه به نفع زحمتکشان فروگزار نکرد. نه زندان و شکنجه و نه محروميتهاي اجتماعي و شرايط سخت زندگي او را از راهي که انتخاب کرده بود باز نداشت.<br />به آذين درباره وظيفه هنرمند مي گويد: "هنر، بازآفريني واقعيت است و در آن ناگزيري و ضرورت است، اما ضرورتي كه در بازآفريني هنريست و از خود هستي هنرمند و پيوند ناگسستني اش با واقعيت برمي جوشد. با اجباري كه به دست آويز اين با آن اصل، حاكميت فرد يا گروه ممكن است از بيرون بر هنرمند وارد آيد از بيخ و بن مباينت دارد، يكي قانون رشد و گسترش واقعيت است و ديگري فرمان هوس فرد يا منافع و اغراض گروه حاكم و اينجاست كه مسئله آزادي براي هنرمند مطرح مي شود و به علت خصلت اجتماعي هنر، آزادي هنرمند خواه ناخواه به آزاديهاي فردي كشيده مي شود و مسئله به مقياس سراسر اجتماع گسترش مي يابد."<br />به آذين با چاپ داستانهاي بيشمار و ترجمه هاي گرانقدر از آثار مشهور جهاني از برجسته ترين چهره هاي ادبيات معاصر ايران محسوب مي شود.<br />ترجمه ها: : بابا گوريو ـ زنبق دره ـ چرم ساغري ـ دختر عمو بت [ بالزاك]، "اتللو" و "هاملت" [شكسپير]، "ژان كريستف" و "جان شيفته" [رومن رولان]، "دن آرام" و "زمين نوآباد" [شولوخوف]، استثنا و قاعده[برتولت برشت]، و: كمدي انساني [بالزاك]، درباره ترجمه، پيش از عمل، خاطراتي درباره ماياكوفسكي، واسكا، دانش ژنتيك و مسئله زندگي ، امتحان [داستان]، من و تو، راه ها، آنها براي ميهن جنگيدند، پراكنده، به سوي مردم، دختر رعيت، نقش پرند، مهره مار، شهر خدا، از آن سوي ديوار، خانواده امين زادگان[رمان ناتمام] ، معراج پيام نوين، منتخب داستانها، از هر دري سخني كه سه مجلد آن تاكنون چاپ شده، بر درياكنار، قالي ايران، گفتار در آزادي و مقالاتي در زمينه نقد ادبي و تاريخي در مجله هاي صدف، كتاب هفته، پيام نوين<br />آزادي، آزادي، آزادي<br />به آذين در عرصه روزنامه نگاري نيز حضور پررنگي داشت و مدتي نيز سردبير "كتاب هفته" و "پيام نوين" بود. او به همراه جلال آل احمد در سال 1347 بنيان كانون نويسندگان ايران را بنا مي نهند. وي در نخستين بيانيه کانون نويسندگان با تصوير شرايط خفقان حاکم بر فضاي سياسي، اجتماعي، فرهنگي کشور توسط نظام پادشاهي به مبارزه با آن پرداخت و وظيفه انساني هر ايراني را مبارزه براي آزادي عنوان كرد. در بخشي از نخستين بيانيه کانون نويسندگان ايران كه به قلم محمود اعتماد زاده [م.ا.به آذين] به نگارش درآمده است، مي خوانيم:"مني که به سانسور انديشه و گفتار خود تن مي دهم،مني که به بهانه ترس، از يک طرف، و قدرت قاهر از طرف ديگر در امور شهر و کشور خود دخالت نمي کنم،راي نمي دهم، انتخاب نمي کنم و انتخاب نمي شوم، تجاوز را مي بينم و دم نمي زنم، مني که بايد بروم و در برابر ميزي بنشينم و حساب عقيده خود را و ايمان خود را، حساب دوستي هاي خود را و دشمني هاي خود را، حساب ديروز و امروز و فرداي خود را به بيگانه سمجي که نماينده قدرت قاهر روز است پس بدهم، اهانت ببينم و زير ورقه اهانت را به دست خود امضا کنم، من شايد آزادي را بفهمم ولي جرات آزادي ندارم. نقصي، علتي در شخصيت انساني من است که اگر بر آن آگاهم هرچه زودتر بايد به جبران آن برخيزم وگرنه شايسته نام انسان نيستم."<br />به آذين به عنوان يکي از سازمان دهندگان برگزاري ده شب شعر و سخنراني در انجمن فرهنگي ايران و آلمان، يا انستيتو گوته، در مهرماه سال 1356 نقشي كليدي در روند تحولات انقلابي ايفا كرد. شب هايي كه با صداي سعيد سلطانپور، "بر ميهنم چه رفته است..." زير باران تند گره خورد، تا دكتر غلامحسين ساعدي ممتد شد و آمد تا حضور حاظر "به آذين". او در فرازي از سخنان تاريخي خود كه در واپسين شب از شب هاي شعر انستيتو گوته ايراد كرد مي گويد: "در اين جمع، هرشب، بارها و بارها نام کانون نويسندگان به گوشتان رسيده است. بارها و بارها شنيده ايد که ما خواستار آزادي انديشه بيان، آزادي چاپ و نشر آثار قلمي، آزادي اجتماع و سخنراني هستيم و اين همه بر مقتضاي قانون اساسي ايران، متمم آن و اعلاميه جهاني حقوقي بشر.<br />خواست ما، بازگشت به آزادي است. آزادي غايت مقصود ماست، امروز و هميشه. ما اين آزادي را حق همه مي دانيم و براي همه مي خواهيم؛ همه، بدون کم ترين استثنا.<br />دوستان! جوانان! ده شب به صورت جمعيتي که غالبا سر به ده هزار و بيشتر مي زد، آمديد و اينجا روي چمن و خاک نمناک، روي آجر و سمنت لبه حوض، نشسته و ايستاده، در هواي خنک پاييز و گاه ساعت ها زير باران تند صبر کرديد و گوش به گويندگان داديد. چه شنيديد؟ آزادي و آزادي و آزادي."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114698419878043007?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1146824196681663572006-05-05T13:37:00.000+03:302006-05-05T13:50:59.243+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>برای سنگ شکسته مزار شاملو، مسعود بهنود<br /></strong><br />اما رویتان از او پنهان نیست، که او شما را چنان می شناخت که تبردار واقعه را. اما بايدتان رو از مردمان پنهان کرد، همان ها که شاملوی خسته شاعرشان و غمخوارشان بود، از فرزندانتان هم رو نهان کنيد. همان ها که حافظان حافظ زمانه خودند<br /><br /></span><a name="more"></a><span style="color:#333399;">جان من است اين، هی مزنيدش – مولانا</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">شنيده ام که سنگ گورش را شکسته ايد. دير آمديد. اين فقط نشانه ای از اوست. داريد خشمتان را بر سر سنگی خالی می کنید. صاحبش اينک تکثير شده است به هزاران هزاران. خودش جائی است که دستتان به او نمی رسد. حالا هی سنگ را بشکنيد. هی بزنیدش. او نشسته است در خانه هايتان، در ذهن و زبان بچه های ايرانی که زبان که باز می کنند، تا زيبائی های زبان خود را دريابند خروس زری، پيرهن پری می خوانند. پرپا نخوانده فدشان به يک متر نمی رسد. و آن وقت است که صدای شاملو در گوششان می پيچد که با آن ها سخن می گويد:. پريا خسه شدين... مرغ پر بسه شدين... چيه اين های های تون ... گريه تون وای وای تون....<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">آن وقت است که مث ابرای بهار گريه می کنن پرياتون .... مث ابرای بهار.</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">اما اين حق شماست که بر نشانه اش خشم و کين بباريد. هی بزنيدش. آتشش بزنيد. بسوزانيدش. هراستان باد از استخوان هاي غول. چرا که:<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">او با لبان مردم</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">لبخند می زند</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">درد و امید مردم رابااستخوان خویش </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">پيوند می زند.</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">هم از این رو از استخوان شکسته و بريده اش هم هراستان باید. شاملو دشمن جهلتان بود. بشکنيد سنگش را که به جهل نازنين تان، که از آن نزديک تر به خود نداريد، دشمن تر از او کسی نبود. پدران جاهلتان هم بارها او را کشتند به زمانی که زنده بیدار بود. و زنده تر از او کس نبود. پدران جاهلتان هم بر شانه اش نشستند و دلش شکستند. اما چون نیک بنگرید از او گريزتان نیست، مگر آن که کر شوید و کور. و نبيندش که لابلای دفتر های مشق بچه هایتان نشسته است. نشنويدش که در گوش بچه هایتان هنوز پریا می خواند.<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">مگر نماينده جهالت تان مصمم به سوزاندن شکستن حکیم توس نبود. مگر غول نبود که همان اول کار شما را شناخت که دهان ها را می </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">بوئيد مبادا کس گفته باشد دوستت دارم. همان که دانست از دستتان خدا را در پستو خانه نهان باید کرد.</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">شاملو همه عمر به انگشت اشاره ای - که از قامت همه بت هاتان بزرگ تر بود همان يک انگشت اشاره اش – شمايان را فریاد داد که: </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">ای ياوه ياوه ياوه خلایق...</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">مست ايد و منگ یا به تظاهر</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">تزوير می کنيد؟<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">از شب هنوز مانده دو دانگی </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">ور تائبید و پاک و مسلمان </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">نماز را </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">از چاوشان نیامده بانکی.</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">اما شما کار خود کنید که همين است برازنده تان. سنگ گورش بشکنيد به اين گناه که بتواره هايتان را چنان شکست که صدايش در گوش هماره تاريخ ماندنی ست. اما نام الف بامداد نمی توانید زدود. بر بلندائی ايستاده است آن که سرورانتان از فهم ارتفاع آن در عجزند، چه رسد که آن را آرزو کنند. به نزديکی آن هم عبور نمی توانند کرد. چه رسد که بدان رسيده باشند. همه نفت های دنيا را در چراغ خود بريزند روشنائی يک لحظه آن کس ندارتد که گفت چراغم در اين خانه می سوزد.. چرا که بت هاي پرگويتان همه از جنبس امروزند و او از تبار همیشه بود. موجوديت محض، که در غياب خود ادامه می يابد. حضور قاطع ايجاز. تصوير انسان را چنان که او می ديد ، چنان که او می خواست. که او مردی مختصر نبود. اما خلاصه خود بود. که سرود:</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">خرخاکی ها در جنازه ات به سوء ظن می نگرند</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">و شما عاشقان جهل اما چه خوب می دانيد که وقت شکستن سنگ نشانه او بايد رو نهان کنید، شبانه دزدانه بيائيد بی چراغ. که آن غول زيبا در استوای شب ايستاده است، غريو زلالی همه آب های جهان.</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">اما رویتان از او پنهان نیست، که او شما را چنان می شناخت که تبردار واقعه را. اما بايدتان رو از مردمان پنهان کرد، همان ها که شاملوی خسته شاعرشان و غمخوارشان بود، از فرزندانتان هم رو نهان کنيد. همان ها که حافظان حافظ زمانه خودند.<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در تمام شب چراغی نیست</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در تمام دشت</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">ای خداوندان ظلمت شاد</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">از بهشت گندتان ما را</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">جادوانه بی نصيبی باد.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">باد تا فانوس شيطان را برآويزم</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در رواق هر شکنجه گاه این فردوس ظلم آئین</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">باد تا شب های افسون مايه تان را من</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">به فروغ صد هزاران آفتاب جادوانی تر کنم نفرين</span>!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114682419668166357?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1146517619234241682006-05-02T00:32:00.000+03:302006-05-02T03:11:39.373+03:30<div align="center">de Young Museum_Golden Gate Park_SFO</div><div align="center"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/100_9926.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/100_9926.jpg" border="0" /></a>Conflicts Cause Casualties<br /><div align="center"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114651761923424168?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1145775685983411452006-04-23T10:17:00.000+03:302006-04-23T10:36:05.296+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(110).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%28110%29.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(292).1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%28292%29.3.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(170).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%28170%29.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(68).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%2868%29.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(310).0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%28310%29.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20(475).1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_20_Grand%20Canyon_Arizona%20%28475%29.1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114577568598341145?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1144650885134823982006-04-10T09:51:00.000+03:302006-04-12T21:50:22.353+03:30<div align="center">Yosemite Valley</div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite%20(248).0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite%20%28248%29.0.jpg" border="0" /></a>Arch Rock Entrance Station<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite%20(23).1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite%20%2823%29.1.jpg" border="0" /></a> Bridalveil Fall<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite_Bridalveil%20Fall%20(48).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite_Bridalveil%20Fall%20%2848%29.jpg" border="0" /></a> El Capitan<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite_El%20Capitan%20(44).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite_El%20Capitan%20%2844%29.jpg" border="0" /></a> Yosemite Falls<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite_Yosemite%20Falls%20(66).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite_Yosemite%20Falls%20%2866%29.jpg" border="0" /></a>Yosemite Falls<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite%20(319).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite%20%28319%29.jpg" border="0" /></a> Half Dome<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite_Hlf%20Dome%20(323).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite_Hlf%20Dome%20%28323%29.jpg" border="0" /></a> Sequoia Tree - More than 3000 years history<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite_Sequoia%20Tree%20(504).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite_Sequoia%20Tree%20%28504%29.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite%20(3).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite%20%283%29.jpg" border="0" /></a> Kerman City<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006_04_07_Yosemite%20(519).jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006_04_07_Yosemite%20%28519%29.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114465088513482398?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1144395941889367762006-04-07T11:10:00.000+03:302006-04-07T11:15:42.113+03:30<div align="right"><br />حقوق زنان 9 ساله<br />یکشنبه ۷ اسفند ۸۴<br />اين يادداشت از سری يادداشت های مهرانگيز کار درباره وضعيت حقوقی زنان در ايران به مناسبت روز جهانی زن است که تا 8 مارس <a href="http://www.mehrangizkar.com/archives/000129.php"><strong>دراين سايت</strong> </a>منتشر خواهند شد.<br /><span style="color:#333399;">زنان ایرانی به موجب قانون (تبصره ی یک ماده 1210 قانون مدنی) هنگامی که سن شان به 9 سال تمام قمری می رسد بالغ شناخته می شوند.<br />تبصره یک ماده ی 49 قانون مجازات اسلامی اطفال را از مسئولیت جزایی معاف می کند تأکید می کند "منظور از طفل کسی است که به حد بلوغ شرعی نرسیده باشد." نظر به اینکه قانون مدنی به شرحی که گذشت سن بلوغ دختران را 9 ساله تعیین کرده است، بنابراین دخترکان از 9 سالگی به بعد به سال قمری که می شود هشت سال و نیمه به سال شمسی، دیگر طفل شناخته نمی شوند و در صورت ارتکاب جرم تحت پیگرد قرار می گیرند و به حکم دادگاه مانند بزرگسالان مجازات می شوند. سن بلوغ پسران 15 سالگی به سال قمری تعیین شده است، بنابراین قانون گذار بیرحمانه دخترکان را شش سال زودتر از پسران در حوزه ی مسئولیت جزایی قرار داده است. </span></div><div align="right"> </div><div align="right">نقل از سایت :<a href="http://www.mehrangizkar.com/archives/000129.php"><strong><span style="color:#cc0000;"> مهر انگیز کار</span></strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114439594188936776?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1144199544691846962006-04-05T04:34:00.000+03:302006-04-05T08:03:23.716+03:30<div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">" Man exist for struggle,</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">therefor peace is an accident "</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">* * * * *</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">" Johann Wolfgang von Goethe "</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114419954469184696?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1143605853906544132006-03-29T07:45:00.000+03:302006-03-29T07:50:16.690+03:30<div align="right">دو شعر کوتاه از " Langston Heughes " :<br /><br /><br />* * * * *<br /><br /><br /><strong>مردم من :<br /></strong><span style="color:#cc0000;"><br />شب زیباست ،<br /><br />چهره های مردم من نیز !<br /><br />ستاره ها زیباست ،<br /><br />چشم های مردم من نیز !<br /><br />خورشید هم زیباست ،<br /><br />روح و جان مردم من نیز !<br /></span><br /><br />* * * * *<br /><br /><span style="color:#000099;"><br /><strong><span style="color:#000000;">آزادی :<br /></span><br /><span style="color:#333399;">آزادی ،<br /><br />به شیکرکی میمونه ،<br /><br />رو شیرینی بی دنگ و فنگی ،<br /><br />که مال یه بابای دیگه س !<br /></span></strong></span><br /><strong><span style="color:#000099;"><span style="color:#333399;">* * * * *<br /><br />تا وختی ندونی ،<br /><br />شیرینی رو چه جور باس پخت ،<br /><br />همیشه همین بساطه که هس !!<br /></span><br /></span></strong>* * * * *<br /><br />ترجمه اشعار : " احمد شاملو "</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114360585390654413?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1143523351146977252006-03-28T08:52:00.000+03:302006-03-28T08:54:02.713+03:30<div align="left">290- Tabi-at<br /><br />Be har kojaa ke beravim , aasemaan be hamin rang ast, zamin ham !<br /><br />Aan chizi ke fargh mikonad, “ tafakor “ va “ talaash “ e aadam haayi haast ke dar aan jaa zendegi mikonand.<br /><br />In ekhtelaaf ast ke kenaareh haaye bozorg tarin daryaacheh donyaa raa, in chenin misaazad, va kenaareh bozorgtarin oghiyaanoos e donyaa raa , aan chenaan zibaa va sehr aamiz !<br /><br />Harchand ke har do dar zibaayi-ye tabiat, be digari bartari nadaarand.<br /><br />Sarzamine zibaayi daarim, vali be zibaayi aan raa aaraayesh nemikonim.<br /><br />Mardom e mehrabaani daarim , vali baa anvaa-e feshaar haa, aan haa raa be khoshoonat sogh midahim.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114352335114697725?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1142929509108401432006-03-21T11:52:00.000+03:302006-03-22T21:23:19.553+03:30<div align="center"><strong><span style="color:#000099;"><em>Norouz 1385, Mobaarak</em></span></strong></div><p></p><p align="center"><span style="color:#cc0000;">Erie,PA<br /></span></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0007.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0007.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="color:#cc0000;">Cincinati,OH</span></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0004.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0004.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="color:#cc0000;">Atlanta,GA</span><br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-20_Saatoga_Norooz85_0013.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="color:#cc0000;">San Jose,CA<br /></span></p><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">بهاران خجسته باد</span></strong></div><div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">به خويشان ،</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">به دوستان</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">به ياران آشنا</span></strong></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114292950910840143?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1142134572967798112006-03-12T06:58:00.000+03:302006-03-12T07:06:13.126+03:30<div align="center">288 _ Niagara Falls</div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-11_Niagara%20Falls_1437-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-11_Niagara%20Falls_1437-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-11_Niagara%20Falls_1468-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-11_Niagara%20Falls_1468-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-11_Niagara%20Falls_1429-1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-11_Niagara%20Falls_1429-1.0.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114213457296779811?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1142131938585394862006-03-12T06:15:00.000+03:302006-03-12T06:22:18.943+03:30287 _ Fishing on Iced Lake_ Erie,PA<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1276-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1276-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1258-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1258-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1263-1.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-03-07_Erie_Peek%20n%20Peak_1263-1.1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114213193858539486?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1141708703803380592006-03-07T08:43:00.000+03:302006-03-09T00:15:56.590+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Koocheh%20_%20Moshiri.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Koocheh%20_%20Moshiri.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">286 _ برخورد :<br /><br /><span style="color:#333399;"><br />ازخیابان که رد می شد ، <strong>" او "</strong> را آنطرف خط عابر پیاده دید . با دیدنش ، ته دلش لرزید . هجوم خاطرات امانش را برید. سالها منتظر این لحظه بود. سالها !<br />ولی حالا نمی دانست چه کند.<br /><br />هر دو منتظر سبز شدن چراغ بودند. دو دختر نوجوان همراهش بودند ، کاملا شبیه او . توجهی به اطراف نداشت. موهایش به سفیدی می زد. زیر چشم هایش گود افتاده و چروک آنها ، نشان از گذشت زمان داشت.تنها برق چشم هایش تغییری نکرده بود. همان برق سراسر از شور و شوق زندگی!<br /><br />ولی دیگر از آن جوان پر طراوت و چالاک قبلی که در ذهنش حک شده بود، خبری نبود.<br /><br />چراغ سبز شد. بطرف هم راه افتادند. نمی توانست نگاهش را از <strong>" او "</strong> برگرداند.<br /><br />با هر گامی که بر می داشت ، خاطره ای برایش تازه می شد. همواره فکر میکرد که وقتی ببیندش، ساعت ها حرف برایش دارد. ولی اکنون زبانش قفل شده بود. پاهایش کند شدند. می خواستند زمان را متوقف کنند. <br />وقتی که به هم رسیدند ، برای یک لحظه نگاهشان به هم دوخته شد و از هم رد شدند . آیا نشناخته بودش؟ شاید او هم نمی توانست تصور کند که این سپید مو ، همان تمامی رویای جوانیش است !<br /><br />آدمی ، گذشت روزگار و پیری را به رویاهایش راه نداده و آنها را چنان می بیند که در آن سال های شادی در ذهنش حک کرده است.<br /><br />سر به زیر انداخت و گذشت ، بی کلامی . بر نگشت .<br /><br />به پیاده رو که رسید ، پاهایش سست شدند. باز هم دست چپش داشت بی حس می شد.سالها به این درد خو کرده بود .<br /><br />به آرامی در گوشه ای نشست. از پشت نم اشک " او " را می دید که دور می شد.<br /><br /> چشم ها را بست و خود را به دردی که به آرامی از پشتش شروع شده و کم کم به زیر کتف چپ و قفسه سینه میرسید ، واگذار کرد. توی خودش مچاله شد و کم کم سیاهی همه جا را در بر می گرفت .<br /></span> </div><div align="right"> * * * * *<br /><span style="color:#990000;"><br />از صبح شیطنت دختر ها کلافه اش کرده بود. خودش هم چند روزی بود که منقلب بود، دلیلش را نمی دانست. تو خودش بود. حوصله نداشت .ذهنش بدون اراده به روزهای دور سفر می کرد. برای همین راه افتادند توی مغازه ها، بدون هدف خاصی. مثل جوونی ها که بی هدف راه می افتاد توی خیابان و خودشو توی شلوغی ها گم می کرد که آرامش پیدا کند ، یا آخر هفته توی سکوت مطلق کوه . مثل اون روزها با <strong>"</strong> <strong>او</strong> <strong>"</strong> .<br />ولی الان دیگر انرژی جوونی را نداشت پاهایش جواب نمی دادند.<br /><br />همیشه نوی شلوغی پیاده رو ها ، آروم می شد . این بار هم بعد ساعتها پیاده روی که هرسه تاشون خسته و کوفته شدند ، تصمیم گرفتند که بر گردند.<br /><br />پشت چراغ قرمز عابر پیاده ، سنگینی نگاهی را حس کرد. از آن طرف خیابان بود. جوون نبود . مو هایش به سپیدی زده بود. خودشو از سرما توی شال گردن گم کرده بود. از پشت شیشه عینک و این فاصله نمی شد چشم هایش را دید.نمی شناختش.<br /><br />چشم ها را از او برگرداند. چراغ که سبز شد ، دست به دست دختر ها راه افتاد. زیر چشمی مواظب صاحب نگاه بود. حس می کرد که مضطرب و آشفته است. به کندی قدم بر میداشت. یک جور نگرانی و بلاتکلیفی از حرکاتش حس میشد. وسط چهار راه که به هم رسیدند ، یک لحظه چشم هایشان به هم دوخته شدند .<br /><br />حالت نگاه آشنا بود، می شناختش . هرچه به ذهنش فشار آورد ، نشناختش. ولی این حالت چشم ها را جایی در خاطره داشت ، ولی کی و کجا ؟ کجای خاطراتش با این نگاه بهم گره خورده بودند که این همه آشنا بود ، در عین غریبی ؟! می خواست برود جلو و بپرسد که این نگاه از کیست؟ ولی نتوانست. از هم رد شدند.<br /><br />به پیاده روی روبرو که رسید ، برگشت . خبری از صاحب نگاه نبود. توی شلوغی گم شده بود. عابرین پیاده روی روبرو ، دور یکی جمع شده بودند و همهمه ای از جمعیت بگوش میرسید : تمام کرد!<br /><br />از غریبه اثری ندید. با دختر ها راه افتاد و ذهنش را به شیطنت های آنها واگذار کرد. بالاخره یادش می آمد که صاحب نگاه کی هست.<br /></span><br />* * * * *<br /><br />· جمعه 03-03-2006<br /><br />Erie,PA<br /> * * * * *</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114170870380338059?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1141141261426301782006-02-28T18:58:00.000+03:302006-02-28T19:11:01.783+03:30285 _ After 27 years<br /><br /><div align="center">Washington DC</div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-27_Washington%20DC_0884-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-27_Washington%20DC_0884-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-27_Washington%20DC_0833-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-27_Washington%20DC_0833-1.jpg" border="0" /></a> Fair Fax _ Virginia</div><div align="center"><br /></div><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-27_Fair%20Fax%20Virginia_1-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-27_Fair%20Fax%20Virginia_1-1.jpg" border="0" /></a> Pennsylvania</p><p align="center"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-27_Washington%20DC_0785-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-27_Washington%20DC_0785-1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114114126142630178?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1140665686358751682006-02-23T06:57:00.000+03:302006-02-23T07:04:46.573+03:30<div align="center">286 _ Pictures</div><div align="center"> </div><div align="center">Prismo Beach _ LA</div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0171.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0171.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Universal Stodio </div><br /><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-18_Univarsal%20Studio_0360.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-18_Univarsal%20Studio_0360.jpg" border="0" /></a> Palos Verdes _ LA</div><div align="center"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-19_Palos%20Verdes_LA_0583.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-19_Palos%20Verdes_LA_0583.jpg" border="0" /></a>Prismo Beach</div><div align="center"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0175.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0175.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0203.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0203.jpg" border="0" /></a> <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0206.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-17_%20Pismo%20Beach_0206.0.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-114066568635875168?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1139676267298840562006-02-11T20:03:00.000+03:302006-02-12T08:42:14.966+03:30<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/C_3_photogallery_72_photos_foto_14_imagebig.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/C_3_photogallery_72_photos_foto_14_imagebig.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/C_3_photogallery_50_photos_foto_1_imagebig.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/C_3_photogallery_50_photos_foto_1_imagebig.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong>285 _ آتش و شادی :</strong><br /><br /><br />امروز المپیک زمستانی 2006 افتتاح شد.<br /><br />جشنواره ای از آتش و شادی بر بستری از یخ !<br /><br />ما هم در این شادی ها سهمی داریم ؟ یا همچنان باید نظاره گر شادی دیگران باشیم ؟ و در اندوه مرثیه سرایی های خویش غرق شویم ؟<br /><br />ما که از سنن باستانی خود بجز جشن و شادمانی نداریم و اندوه در روز های خاص ما راهی نداشته و نیزآتش را محترم میداشتیم ، به جایگاهی رسیدیم که با آتش فقط می سوزانیم و نابود می کنیم و غم و اندوه تکه ای از وجودمان گشته اند !<br /><br />آیا روزی دوباره خواهیم توانست شادمانی را فریاد بزنیم ؟!</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113967626729884056?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1139437901022110932006-02-09T01:59:00.000+03:302006-02-09T02:01:41.383+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-02-07_SFO_0033-small.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-02-07_SFO_0033-small.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113943790102211093?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1138990788220240112006-02-03T21:44:00.000+03:302006-02-03T21:59:54.890+03:30<div align="left">283 _ Monica Jalili_ Iranian Folk Music<br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br />November 16, 2005<br /><br />Iranian Folk Music<br /><br />This was just too interesting for just a little link in "what is new" column. <a href="http://www.trinitywallstreet.org/calendar/index.php?event_id=22352">Watch this concert</a> of Iranian Folk Music that is so well performed by Monica Jalili, an Iranian vocalist in New York. This is the <a href="http://www.noorsaaz.com/index.html">group website</a> if you are interested for future performances. Iranian culture has something to say, it does not deserve to be called axis of evil.<br />Posted on November 16, 2005 in <a href="http://mrbehi.blogs.com/i/iran_the_society/index.html">Iran, The society</a>, <a href="http://mrbehi.blogs.com/i/music/index.html">Music</a> <a class="permalink" href="http://mrbehi.blogs.com/i/2005/11/iranian_folk_mu.html">Permalink</a><br /></div><div align="left">*********</div><div align="left"></div><div align="left"><a href="http://www.noorsaaz.com/images/cdcover250width.jpg">Her CD</a></div><div align="left"><br /><a href="http://mrbehi.blogs.com/i/2005/11/iranian_folk_mu.html">http://mrbehi.blogs.com/i/2005/11/iranian_folk_mu.html</a><br /><br /><a href="http://www.noorsaaz.com/index.html">http://www.noorsaaz.com/index.html</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113899078822024011?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1138675254103480142006-01-31T06:07:00.000+03:302006-01-31T06:10:54.456+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-29_Saratoga_6571.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-29_Saratoga_6571.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113867525410348014?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1138420864355897902006-01-28T07:27:00.000+03:302006-01-28T07:34:59.943+03:30<div align="center"></div><a href="http://www.kodak.com/global/mul/potd/2005/2005-11-13-06-13-10-1-7237.main.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kodak.com/global/mul/potd/2005/2005-11-13-06-13-10-1-7237.main.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><br /><span style="font-size:85%;">Title: Waiting for Mum<br />Photographer: Majid Fekri<br />Country: Iran<br />Date: January 27, 2006<br />Category: People/Family/Friends<br />This picture captures the innocence of this little girl waiting for her Mum. Taken in Tehran, Iran<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">URL : </span><br /><a href="http://www.kodak.com/eknec/PageQuerier.jhtml?pq-path=2549&pq-locale=en_US">http://www.kodak.com/eknec/PageQuerier.jhtml?pq-path=2549&amp;pq-locale=en_US</a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113842086435589790?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1138345968946744972006-01-27T10:42:00.000+03:302006-01-27T10:43:10.496+03:30<div align="center">San Francisco _ Golden Gate</div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%203.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%203.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%202.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%202.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%201.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-25_SFO_Golden%20Gate%201.jpg" border="0" /></a> </div><div align="center">Lombard St. , San Francisco<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-25_SFO_Lombard%20St..jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-25_SFO_Lombard%20St..jpg" border="0" /></a> Alcatraz Island<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-25_SFO_Alcatraz%20Island.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-25_SFO_Alcatraz%20Island.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113834596894674497?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1138132512665188782006-01-24T23:17:00.000+03:302006-01-24T23:26:23.586+03:30<div align="center">279_Clouds, near Greenland</div><div align="center"></div><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-22_USA_Fardad_0021.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-22_USA_Fardad_0021.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-22_USA_Fardad_0010.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-22_USA_Fardad_0010.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-22_USA_Fardad_0009.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-22_USA_Fardad_0009.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2006-01-22_USA_Fardad_0004.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2006-01-22_USA_Fardad_0004.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113813251266518878?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1136923435901783212006-01-10T23:31:00.000+03:302006-01-10T23:34:05.436+03:30<div align="right">278 _ دانه و سيب<br /><br />در ميان هر سيب ،<br /><br /> دانه محدودي هست . <br /><br />در دل هر دانه ،<br /><br /> سيب نامحدود ! <br /><br />چيستاني ست عجيب<br /><br />دانه باشيم ، نه سيب !<br /><br /><br /><br />زنده ياد مجتبي كاشاني</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113692343590178321?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1135239720420132512005-12-22T11:50:00.000+03:302005-12-23T14:56:52.056+03:30<div align="right">277 _ دنياي رويايي او :<br /><br />كودك همواره فكر مي كرد كه اگر آدم ها مي توانستند افكار شخص مقابلشان را بخوانند ، دنيا چطور مي شد ؟!<br /><br />با فرض اينكه تمامي افكار توسط شخص مقابل مي توانند خوانده شوند و با محو پليدي ها از تفكرات ما ، آيا دنياي خوبي در پيش رو بود ؟!<br /><br />يا آنكه با پنهان نماندن كوچكترين افكار آدميان در روابط متقابلشان و رو شدن كمترين فكر پليد ديگران ، همه از هم متنفر شده و دنيا غير قابل تحمل تر مي شد ؟!<br /><br />در اين دنياي فرضي ، آدم هايي كه نمي توانند با كلام دوست داشتن ، محبت شان را به ديگران بيان كنند ، خوشبخت تر مي شدند ، چون فقط انتقال فكرشان براي تحكيم پيوند ها كافي بود .<br /><br />* * * * *<br /><br />در ديدگاهي ديگر ، با رو شدن تفكرات آدمي و تبادل اطلاعات با ارتباط مستقيم مغز ها با هم ، ديگر نيازي به تكلم نخواهد بود . كم كم گفتار از روابط انساني حذف شده و دنياي خاصي بوجود مي آمد .<br /><br />آدميان نه دروغ مي گفتند و نه كينه اي مخفي مي ماند . يك بازي كاملا رو باز !<br /><br />با حذف گفتار ، روابط انساني بسيار كاملتر شده و شناخت آدميان از همديگر در حد بسيار متعالي .<br /><br />ديگر نمي شد همچون سياستمداران و يا بسياري افراد ديگر جامعه ، با قدرت كلام ديگران را فريفت و مبهوت و دنباله روي خود كرد .<br /><br />زندگي آدميان شبيه زندگي ديگر حيوانات مي شد . شايد حيوانات نيازي به كلام ندارند . اين قدرت را دارند كه تمامي افكارشان را به ديگري منتقل كنند .<br /><br />آيا براستي روابط ما آدميان كاملتر است ، يا حيوانات كه بدون گفتار ارتباط بر قرار مي كنند ؟!<br /><br />* * * * *<br /><br />آيا مي توانيم خود را به سراب دنيايي خيالي و دست نيافتني و آرزويي واهي نفريبيم ؟!<br /><br />ولي چه توان كرد كه رويايي ست براي آرامش بخشيدن در لحظه اي ، هرچند كه تحققش محال باشد . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113523972042013251?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1134251049194937152005-12-11T01:13:00.000+03:302005-12-17T10:34:20.836+03:30<div align="right">276 _ <a href="http://deltangestan.com/">ما ندانستن را دوست داريم<br /><br /></a></div><div align="right"></div><div align="right">امروز که تو با مرد ديگری هستی من هم مرد ديگری شده ام. تنها فرق من با او اين است که تو در من گذشتهء خودت را می بينی و در او آينده ات را.</div><div align="right"></div><div align="right"><br /><br />هشت سال بعد تو زن ديگری خواهی شد که در مرد ديگری نيز گذشته ات را خواهی ديد.<br /><br />آن روز می بينی که من و تو و تمام آدمهای ديگر همه يکی هستيم، و عشق توهمِ انتخابِ يکی است برای تجسم آنچه که دوست داريم.<br /><br />آنروز بيا و کنارم بنشين تا با هم گذشته ها را مرور کنيم.<br /><br />کمی می خنديم، اشک می ريزيم، و به چينهای صورتِ ديگری نگاه می کنيم، تا در آنها شبهايی را که به هم فکر می کرديم بشماريم.</div><div align="right"></div><div align="right">هاه!<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">ما غريبه ها را ترجيح می دهيم، چون می توانيم آنها را آنگونه که دوست داريم بشناسيم.<br /><br />ما از کسانی که می شناسيم ، می ترسيم.<br /></span></strong><br />خدا را شکر غريبه هم که زياد است، هر بار يکی آشنا می شود ديگری از راه می رسد.<br /><br />می دانی، برای هر کدام از ما تنها يک نفر هست که تا دنيا دنياست غريبه می ماند. نام او هست <strong><span style="color:#990000;">«من»</span></strong>، که هر روز از ديروز غريب تر می شود و ما هر روز او را به هر کسی ترجيح می دهيم.<br /><br />* * * * *<br /><br />نقل از :<br /><br />وبلاگ بي ترانه Limerence<br /><a href="http://www.bitaraneh.blogspot.com/">http://www.bitaraneh.blogspot.com/</a><br /><br />و وبلاگ دلتنگستان<br /><a href="http://deltangestan.com/">http://deltangestan.com/</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113425104919493715?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1133530736188634992005-12-02T17:06:00.000+03:302005-12-05T00:48:30.873+03:30<div align="right">275 _ پيوند و نياز<br /><br />آدميان براساس نياز هايشان از همديگر ، با هم پيوند مي خورند .<br /><br />محبت ، پول ، كار ، اعتبار اجتماعي ، سكس ، ممدوح شدن ، و . . . . كالاهايي هستند كه در اين تبادل نياز از آنها استفاده مي شوند ، بدون آنكه از آنها نامي برده شوند و خود را مي فريبيم كه فداكاريم يا نوع دوست ! در حالي كه تمام عملكرد هايمان ، فقط براي ارضاي شخص خودمان است ، و نه رضايت ديگري !<br /><br />خوشا به حال آنانكه مي دانند در ازاي هر كالايي ، كدامين را در مقابل بايد بدهند ، كه در اينصورت پيوندي پايدار تر ايجاد مي كنند . اينان مي دانند كه در هر تبادلي ، كالاي دوطرف ممكن است از يك جنس نباشند .<br /><br />يكي عشق را با عشق مي فروشد و ديگري با پول . يكي دوستي ناب ميطلبد و ديگري در ازايش پناهي مي جويد و تكيه گاهي براي سختي هايش !<br /><br />درين تبادل ها ، مهمتر از همه آنست كه : هر دو طرف احساس كنند كه در اين معامله برنده هستند و مغبون نشده اند ! آنچه را كه گرفته اند ،معادل است با ارزش آنچه كه داده اند ! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113353073618863499?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1133128288851518922005-11-28T01:19:00.000+03:302005-11-28T01:21:29.220+03:30<div align="right">274 _ شطرنج<br /><br />تماشاي بازي شطرنج بزرگتر ها براي كودك ، اعجاب انگيز بود . ساعتها محو تماشاي مهره هايي مي شد كه همچون بازيگران نبردي بي امان بر يكديگر مي تاختند .<br /><br />به نظم ثابت و بدون تغيير چيدن مهره ها فكر مي كرد . چرا نمي شود مهره ها را طور ديگر چيد ؟!<br /><br />در جواب سوالش ، بزرگتر ها فقط با لبخند مي گفتند : اين قانون بازي است . هر كه در جاي خود معني داشته و سودمند است و بايد در همان جا بازي كند . فقط مهره هايي كه تمام مراحل ترقي را پله پله طي كنند و به آخر صفحه برسند ، مي توانند پيشرفت كرده و حتي وزير هم بشوند .<br /><br />* * * * *<br /><br />در دنياي تخيلات كودكانه اش ، مهره ها را بجاي يكديگر مي نشاند . سرباز بجاي شاه ، اسب در مكان رخ ، رخ در جاي فيل ، و فيل بجاي وزير .<br /><br />فكر مي كرد اينطوري با هشت عدد شاه ، دير تر مات مي شود و دو تا فيلي كه وزير شده اند ، مي توانند در هر صحنه اي از بازي برنده باشند ! چرا اين را بزرگتر ها نمي فهمند .<br /><br />* * * * *<br /><br />بزرگتر كه شد ، خود بازيگردان مهره هاي چوبي گرديد .به قوانين ثابت و مستحكم بازي ايمان آورد . هر مهره در جايگاه خود و تحت قوانين بازي معني پيدا كرد . ياد گرفت كه فقط با همبستگي تمامي مهره ها با هم و حركت در محدوده قوانين بازي ، مي توان بر حريفان غلبه پيدا كرد .<br /><br />* * * * *<br /><br />در روزگار سالخوردگي ، به گذشته كه مي نگريست ، خود و تمامي پيرامونش را همانند مهره هاي بازي اي مي ديد كه بازي گردانان نامريي، همچون شطرنج بازاني قهار ، همگي را به بازي گرفته بودند . در اين بازي ، بجاي مهره هاي چوبي ، انسانها و سرنوشت آنها بازيچه بودند !<br /><br />تنها تفاوت اين دو بازي ، در قوانين آنها نهفته است .<br /><br />در بازي با مهره هاي چوبين ، همواره قوانين ثابت و خدشه ناپذير بوده و جايگاه مهره ها هم ثابت هستند .<br />نتيجه آن استواري و نظم بازيست كه بخوبي مي توان آن را پيش بيني كرده و با آرامش به جلو هدايتش نمود .<br /><br />در بازي ديگر ، جايگاه ها متناسب با قدرت و توان هريك نيستند . همچون تفكر كودكي او سرباز ها بر جايگاه شاه تكيه مي زنند و فيل در مكان رخ مي نشيند . قانون تثبيت شده اي نيست و بازي غير قابل پيش بيني بوده و آرامشي هم بر ان حاكم نيست .<br /><br />* * * * *<br /><br />مي انديشيد كه روياهاي كودكانه او به واقعيت پيوسته اند، ولي نه در شطرنج با مهره هاي چوبي ، بلكه در بازي واقعي زندگي .<br /><br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113312828885151892?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1132610080457007902005-11-22T01:21:00.000+03:302005-11-25T17:43:10.463+03:30<div align="right">*</div><div align="right">سنگ<br />برای سنگر ;<br />آهن<br />برای شمشیر ;<br />جوهر<br />برای عشق ;<br />در خود به جست و جوی پیگیر<br />همت نهاده ام ...</div><div align="right"><br /></div><div align="right">* Postumus , احمد شاملو</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113261008045700790?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1131978851217003452005-11-14T18:03:00.000+03:302005-11-22T01:53:11.180+03:30<div align="right">272 _ نادر ابراهيمي و هليا<br />هلیا ، برای دوست داشتن هر نفس زندگی ، دوست داشتن هر دم مرگ را بیاموز<br />و برای عاشق عشق بودن ، عاشق مرگ بودن را !<br /><br /><br />زندگی ، یکسر ، صحنه بازی ست<br />اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشده است<br /><br /><br />در تمام لحظه هایی که تو می دانی ، میشناسی و خواهی شناخت ،<br />به یاد داشته باش که روز ها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند .<br /><br />به زمان بیندیش و شبیخون ظالمانه زمان !<br /><br /><br />* * * * *<br /><br />نادر ابراهيمي<br /><br />بار ديگر ، شهري كه دوست ميداشتم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113197885121700345?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1131918134102627512005-11-14T01:08:00.000+03:302005-11-22T01:57:13.116+03:30271 _ ترانه هاي بد :<br /><br><br />نثر و يا شعر در قالب هاي سرود ، غزل ، رباعي و ترانه و . . هركدام حسي خاص را در آدمي بارور مي كنند ، و كيفيت اين بارور كردن به ماهيت خود آنها بستگي دارد كه چگونه ما را با خود همراه كرده و به دنياي خاص خويش ببرند .<br /><br />بعد از مدتها ، به ترانه هايي ناب برخوردم كه برخلاف روال جاري ترانه سرايي روز ، نگاهي خاص به دنياي پيرامون خود دارد كه ما را ياد نگاه مقدس " شاملو " مي اندازد : پاك ، نكته سنج ، انديشمند و مسئول در قبال آنچه كه در زندگي روي مي دهد .<br /><br />قلم سراينده پاينده باد .<br /><br />* * * * *<br /><br />پيشكش بامداد :<br /><br><br />همه ي دنيا رو ديدم تو شباي پر اميدم<br />واسه ديدن پريا ، تا ته قصه دويدم<br /><br />من رو موج برق چشمات به ستاره ها رسيدم<br />توي اعجاز كلامت ، ذكر بودا رو شنيدم<br /><br />شعر بودن و رسيدن روي نتهاي صداته<br />رمز تا هدف دويدن توي صندوق نگاته<br /><br />توي قانون دل تو كشتن پرنده ننگه<br />قصه خستگي و تو ، قصه شيشه و سنگه<br /><br />همه ديواراي دنيا ، تو كتاب تو خرابه<br />سرنوشت و جبر و تقدير، تو عتاب تو سرابه<br /><br />توي قصه هاي نابت هميشه ديوا اسيرن<br />بعد جنگ گرگ و آهو ، ايندفه گرگا مي ميرن<br /><br />خيلي دورم از تو ، اما حاضره كوه وجودت<br />نقش رويا رو مي بافم هنوزم ، با تار و پودت<br /><br />وقتي دلتنگ طلوعم ، توي شهر شب گرفته<br />وقتي از حسرت بارون ، شيشه ها رو تب گرفته<br /><br />از تو ذهن تو مي بينم روشني و سادگي رو<br />رو تنت حس مي كنم من قطره هاي زندگي رو<br /><br />توي جنگل پليدي ، تو يه شاخه سپيدي<br />پر غرور و پر اميد ، رو به بالا قد كشيدي<br /><br />با يه گل بهار نميشه ، اما تو خود بهاري<br />يه تنه به جنگ پاييز مي ري و خزون نداري<br /><br />بهترين شباي عمرم پر از ترانه ي تو<br />معبد ستايش من ، روح جاودانه ي تو<br /><br />* * * * *<br /><br />نام كتاب :" ترانه هاي بد "<br />ترانه سرا : مريم روز بهاني<br />نشر : نگار و نيما _ نگيما<br />چاپ اول 1384<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113191813410262751?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1131623084952268462005-11-10T15:02:00.000+03:302005-11-26T08:27:27.406+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Lake.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/Lake.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Iced%20Lake.2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/Iced%20Lake.1.jpg" border="0" /></a><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Iced%20Lake.0.jpg"></a></p><div align="right"></div><div align="right"></div><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Iced%20Lake.0.jpg"></a></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Iced%20Lake.0.jpg"></a><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Lake.0.jpg"></a><br /></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><strong>270 _ زندگي بدون عدالت</strong><br /><br /></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><br />صورتك خيالي به نقل از " رومن گاري " مي گويد :<br /><br /><span style="color:#ff0000;">" . . . زندگی کمتر در قید منطق است و می تواند بدون وجود عدالت زیبا باشد . . . ! "</span><br />آري ، زيباست .. . !!! ولي اين زيبايي مانند تصاوير زيبا از اين درياچه است .<br /><br />در هر دو تصوير از نماي خارجي زيبايي و آرامش رويايي درياچه مارا اغوا ميكند كه در آن شنا كنيم ، در آب غوطه بزنيم .<br /><br />يا در آن يكي تصوير ، كفش هاي پاتيناژ را پا كنيم و روي يخ هاي درياچه سر بخوريم و لذت ببريم .<br /><br />ولي آيا مي دانيم در عمق اين درياچه چه نهفته است . .. ؟ ! فاضلآب شهر !<br /><br />رويش زيبا ، فضايش رويايي ، ولي در عمق آن " تعفن " نهفته است !<br /><span style="color:#ff0000;">همانند زيبايي زندگي بدون عدالت !</span></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113162308495226846?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1131125879749109352005-11-04T21:03:00.000+03:302005-11-22T02:15:30.316+03:30<div align="right">269 _ به بهانه قطعه سي و سه بهشت زهرا </div><div align="right"><br /><br />تاريخ يک واقعيت است و بي رحم ترين قاضي اي که براي هيچکس پارتي بازي نمي کند. اما عليرغم اين همواره در تاريخ کساني که قدرت داشته اند تلاش نموده اند بخشي از تاريخ را که خلاف منافع و ديدگاههاي آنان است، حذف نمايند .<br /><br /><br />همواره حذف شده هاي قدرتمندان در تاريخ زنده مانده اند. ولي اين روند همچنان ادامه دارد.<br /><br /><br />خوش به حال آنان که مي فهمند تاريخي هست و تاريخ همه چيز را در درون خود حفظ مي کند و بيشتر از آن خوش به حال آنها که در تاريخ خوش نام باشند.<br /><br /><br />روزهاي قدرت همه خوش نام مي نمايند ولي تاريخ راه خود را بي توجه به قدرتها و فشار آنان طي مي کند.<br /><br /><br />نقل از وبلاگ ابطحي<br /><br />http://webneveshteha.com/weblog/?id=376627813</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113112587974910935?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1130532119046551842005-10-29T00:09:00.000+03:302005-11-22T02:21:40.813+03:30<div align="right">268 _ آزادي و امنيت<br /><br /><br />كساني كه آزادي را رد مي كنند تا امنيت موقت بدست آورند ، نه لياقت آزادي را دارند و نه لياقت امنيت را !<br /><br /><br />بنجامين فرانكلين</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113053211904655184?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1130362789170082022005-10-27T01:08:00.001+03:302005-11-22T02:24:22.296+03:30<div align="right">267 _ اشتراك<br /><br /><br />هركسي كه متولد مي شود ، يك اسم دارد : نوزاد - كودك<br /><br />در مرحله بعدي زندگي ، هركه به نامي خوانده مي شود و در جايگاه خاصي از زندگي قرار مي گيرد .<br /><br />در پايان ، دوباره همه به يك نام خوانده مي شوند : جسد - كالبد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113036278917008202?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1130362704396326672005-10-26T22:06:00.000+03:302005-11-22T02:26:27.146+03:30<div align="right">266 _ زنده<br /><br /><br />آدمي " زنده " نيست ،<br /><br />مگر با تعلقاتش ،<br /><br />اميد ها و آرزو هايش ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113036270439632667?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1130362575170007432005-10-25T17:17:00.000+03:302005-11-22T02:28:33.543+03:30<div align="right">265 _ ارزش </div><div align="right"><br /><br />ارزش وقايع ، اشيا و يا حتي آدميان در نفس وجودي آنها نيست ، بلكه ارزششان در نياز و تقاضاي خاص ما به آنها نهفته است.<br /><br />نياز هاي ما هم متناسب با زمان و مكان و موقعيتمان در حال دگرگونيست.<br /><br />گاه واقعه اي كه مي تواند براي ديگري كمال اميد و آمال بوده و زندگيش را دگرگون سازد ، براي ما پشيزي نمي ارزد .<br /><br /><br />سه شنبه 25-10-2005<br />1717</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113036257517000743?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1130362410943997102005-10-24T08:45:00.000+03:302005-11-22T02:30:34.146+03:30<div align="right">264 _ ادبيات خياباني<br /><br /><br />بحث با ناقص خيالان ، شيوه استاد نيست<br />علم افلاطون ، حريف جهل مادرزاد نيست<br /><br /><br />پمپ بنزين بويين زهرا<br /><br /><br />دوشنبه 24-10-2005<br />0845</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-113036241094399710?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1129843063380053692005-10-21T00:43:00.000+03:302005-11-25T02:36:15.293+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">263 _ غم و شادي<br /></span><span style="color:#cc0000;"><br />اگر يك روز شاد شدي ،<br /><br />آرام بخند تا غم بيدار نشود .<br /><br />و اگر يك روز غمگين شدي ،<br /><br />آرام گريه كن تا شادي نا اميد نشود .<br /></span><span style="color:#333399;"><br />چارلي چاپلين<br /><br />* * * * *<br />با تشكر از " اسكندر " عزيز</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112984306338005369?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1128022483569522142005-09-30T08:00:00.000+03:302005-11-25T02:43:16.626+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">263_ 8 مهر<br /><br />بيست و چهار سال از 8 مهر گذشت ! انگار ديروز بود ، بهمراه كارواني نظامي بسوي جبهه آبادان براي پاكسازي ميادين مين ، اين دشمن خفته در خاك .<br /><br />در چشم هاي جوان فقط يك سوال موج ميزد : آيا بازگشتي هم خواهد بود ؟!<br /><br />* * * * *<br /><br />بعد از گذشت سالها ، حرف هاي امشب " علي فريدون نژاد " در برنامه صندلي داغ تلويزيون او را تكان داد . جانبازي كه يك چشم و دو دست خود را در ميادين مين از دست داده است :<br /></span><strong><br />نگاه به جانباز ، مثل نگاه به يك دسته گل است .<br /><br />دسته گل را آب مي دهند ، تزيينش مي كنند و سپس آنرا در مراسم عزا و عروسي استفاده مي كنند .<br /><br />وقتي كه مراسم تمام شد ، دسته گل را در سطل آشغال مي اندازند !<br /><br />ما فقط احترام مي خواهيم !</strong><br /><br />* * * * *<br /><br />در قبال آنچه داده بود ، چيز زيادي مي خواست ؟!<br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112802248356952214?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1127982560605165882005-09-26T08:30:00.000+03:302005-11-25T02:45:17.436+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">262 _ دوستي ؟!<br /><br />بعضي از دوستي ها مثل غذا هستند .<br /><br />گاهي مزه خوش غذايي زير زبانمان مي ماند و براي حفظ كردن مزه خوب آن ، ديگر دلمان نمي آيد از آن غذا بخوريم ، مبادا كه ديگر مزه قبل را ندهد .</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112798256060516588?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1127982387204057462005-09-24T15:52:00.000+03:302005-11-25T02:46:25.053+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">261 _ فارسي<br /><br />گاهي تابلو هاي نصب شده در مكان هاي عمومي ، ما را به فكر مي اندازد كه چقدر براي گويش فارسي خود ارزش گذاري مي كنيم . سهل انگاري در استفاده درست از كلمات و ساختن جملات ، ما را به كجا خواهد برد ؟<br /><br />در ورودي دهكده ساحلي بندر انزلي اين تابلو نصب شده است :<br /><br /><strong>" ورود افراد ، غير ممنوع مي باشد ! "</strong></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112798238720405746?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1126989859890761972005-09-18T01:11:00.000+04:302005-11-25T02:48:44.576+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>مولوي</strong><br /><br />اي قوم به حج رفته ، كجاييد ؟<br /><br />معشوق همين جاست، بياييد ، بياييد<br /><br />معشوق تو همسايه و ديوار به ديوار<br /><br />در باديه سرگشته شما در چه هواييد ؟<br /><br />گر صورت بي صورت معشوق ببينيد<br /><br />هم خواجه و هم خانه و هم كعبه شماييد<br /><br />ده بار از آن راه بدان خانه برفتيد<br /><br />يكبار از اين خانه بر اين بام براييد<br /><br />آن خانه لطيف است ، نشان هاش بگفتيد<br /><br />از خواجه آن خانه ، نشاني بنماييد<br /><br />يك دسته گل كو ، اگر آن باغ بديديت ؟<br /><br />يگ گوهر جان كو ، اگر از بحر خداييد ؟<br /><br />با اين همه آن رنج شما گنج شما باد<br /><br />افسوس كه بر گنج شما ، پرده شماييد<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112698985989076197?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1126251827329318102005-09-13T16:00:00.000+04:302005-09-19T00:33:42.236+04:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005_09_02_Lenhovda_0113.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005_09_02_Lenhovda_0113.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005_09_02_Lenhovda_0114.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005_09_02_Lenhovda_0114.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005_09_02_Lenhovda_0115.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005_09_02_Lenhovda_0115.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005_09_02_Lenhovda_0116.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005_09_02_Lenhovda_0116.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112625182732931810?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1125839537293792892005-09-04T17:28:00.001+04:302005-11-25T02:57:51.150+03:30<span style="color:#333399;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005_09_01_V??xj??_0102-16.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/2005_09_01_V%3F%3Fxj%3F%3F_0102-11.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">کمک کنید ما می میریم</span></strong></div><div align="right"><strong></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;">کودکی که فقط خود و عروسکش از طوفان جان سالم بدر برده اند</span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;">اندیشناک و مبهوت از آنچه که رخ داده است</span></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#333399;">* * * * *</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:78%;color:#333399;"></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">فاجعه در هر نقطه دنیا ... فاجعه است. </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">موج تسونامی...زلزله بم.... یا طوفان آمریکا</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">قهر طبیعت... ضعف بشر... جدال انسان ها با یکدیگر ... و نابودی بشر بدست بشر ....براستی اینست زندگی ؟</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">* * * * *</span></div><div align="right"></span></div><div align="right"><a href="http://www.aftonbladet.se/sok/korttidsarkivet.html"><strong><span style="color:#333399;">عکس از اینجا</span></strong> </span></a></div><div align="right"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">http://www.aftonbladet.se/sok/korttidsarkivet.html</span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112583953729379289?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1125567148284127202005-09-01T13:34:00.000+04:302005-11-25T02:59:12.416+03:30<div align="right"><span style="color:#990000;">توی زندگی گاهی پیش میاید که بین هزار تا گوی که فقط یکی از آنها پوج هستند و ما مجاز هستیم که فقط یکی را از بین آنها برداریم دقیقا آنی را برمی داریم که پوچ است . اگر بین هزار پوچ... فقط یک غیر پوچ بود ... چند تا باید برمی داشتیم تا به آن برسیم . شاید هزارتا.....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112556714828412720?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1125479479264360382005-08-31T13:28:00.000+04:302005-09-19T00:31:37.380+04:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_03451.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_03451.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_0404.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_0404.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_03352.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_03352.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_04081.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_04081.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112547947926436038?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1125144193121512922005-08-27T16:26:00.000+04:302005-09-19T00:30:46.973+04:30<div align="center"><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>Mats Jonasson </em></span></strong><a href="http://wildlifewonders.com/majocrar.html?OVRAW=mats%20jonasson&OVKEY=mat%20jonasson&amp;OVMTC=standard"><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>1 </em></span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>, </em></span></strong><a href="http://www.swedishartglass.com/usa/shop/viewshop.asp?CatID=77&LevID=15&amp;OVRAW=mats%20jonasson&OVKEY=mat%20jonasson&amp;OVMTC=standard"><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>2 </em></span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>, </em></span></strong><a href="http://www.upscalegallery.com/china-silverware-flatware/crystal/Mats.Jonasson-Collectibles.html"><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>3</em></span></strong> </a></div><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Batzeba%20Crystal%20Mask.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Batzeba%20Crystal%20Mask.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Moose%20Crystal%20Artglass.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Moose%20Crystal%20Artglass.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Polar%20Bear.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Polar%20Bear.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Koala%20&%20Baby%20Crystal.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/320/Koala%20%26%20Baby%20Crystal.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112514419312151292?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1124962209691979992005-08-25T13:46:00.000+04:302005-11-25T03:08:19.893+03:30<p align="right"></p><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/p13-1.jpg" border="0" /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/p17-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/p17-1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/6.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/6.gif" border="0" /></a><br /><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">ياد فرهاد مهراد بخير ـ ۱۳۲۲ تا ۱۳۸۱</span></strong><br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">به بهانه يادی از فرهاد ......<br />که نيک ترين روز های زندگيمان با صدای او پيوند خورده است .....<br />و صدايش ، نوستالژی نسل ماست . . . .<br />و پيوند صدای او و شعر شاملو ، بهترين روز ها را برای ما به ارمغان می آورد . . . . </span></div><div align="right"></span></div><div align="right"><br /><strong><span style="color:#990000;">صفحه کهنه یاد داشت های من ،<br /><br />میگه شنبه روز میلاد منه .<br /><br />اما شعر تو میگه که چشم من ،<br /><br />تو نخه ابر که بارون بزنه ،<br /><br />آخ ، اگه بارون بزنه !<br /></span></strong><br /></span><span style="color:#333399;">و ميلاد او در روز شنبه رخ داد .....!!!!<br />ميلاد دوباره او در 9 شهریور .....!!!!!</span></div><div align="right"></span></div><div align="right"><br />* * * * * *<br /></span></div><div align="right"><br /><strong><span style="color:#990000;">«گرم وزنده ،</span></strong></div><strong><span style="color:#990000;"><div align="right"><br />بر شنهای تابستان ،</span></div><div align="right"><br />زندگی را بدرود خواهم گفت ،</span></div><div align="right"><br />تا قاصد ميليونها لبخند گردم .</span></div><div align="right"><br />تابستان مرا در بر خواهد گرفت و دريا دلش را خواهد گشود . . . »</span></div><div align="right"></span></div><div align="right">* * * * *</span></span></strong></div><p align="right"><br /><strong><span style="color:#990000;">توی قاب خيس اين پنجره ها<br />عکسی از جمعه ی غمگين ميبينم<br />چه سياهه به تنش رخت عزا تو چشاش ابرای سنگين می بينم<br />داره از ابر سياه خون ميچکه<br />جمعه ها خون جای بارون می چکه<br />نفسم در نمی آد<br />جمعه ها سر نمی آد<br />کاش ميبستم چشامو<br />اين ازم بر نمی آد .<br />داره از ابر سياه خون ميچکه<br />جمعه ها خون جای بارون می چکه<br />...</span></strong> </span></p><p align="right"></p><strong><span style="color:#990000;"><div align="right"><br /></span><span style="#333399;">يادش گرامی باد .</span></strong></div><p align="right"><strong><span style="color:#333399;">* * * * *</span></p></span></strong><strong><span style="color:#333399;"><div align="right"></span></span></strong></div><p align="right"><br />سايت فرهاد را اينجا می توانيد ببينيد :<br /></span><a class="links" href="http://www.farhadmehrad.com/">فرهاد مهراد </span></a><br /><br />* * * * * * *<br /></span><a class="links" href="http://www.hamshahri.org/HAMNEWS/1381/810614/ARTW.HTM">اينجا </span></a>هم ميتوانيد از فرهاد بخوانيد :<br />؛</span><a class="links" href="http://www.hamshahri.org/HAMNEWS/1381/810614/ARTW.HTM">خواب شيرين فرهاد </span></a>؛ </span></p><p align="right">----------------------------</span></p><p align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>نامه فرهاد به سردبیر روزنامه جامعه</strong></span></p><p align="right"><span style="color:#333399;">سلام آقاي سردبير<br />موفق باشيد و عاقبتتان بخير،با توجه به سوء تفاهم تصوير چاپ شده در صفحه اول روزنامه شما از طرف وزير محترم فرهنگ، و علي الخصوص پاسخ شما،مايلم نكته اي را مطرح كنم كه البته چهار سال و اندي ديرتر گفته مي شود چون نمي دانستم به كه بايد گفت.<br />آن وقتها دوستي كتاب “آخرين سفر شاه“ را لطفا به من داد ،در اواخر كتاب آمده است كه: دوستان اشرف پهلوي او را سايپا مي خواندند،بله،درست است،<strong><span style="color:#ff0000;">SAIPA</span></strong>!، كه ظاهرا نام شركت و ماشين “رنو“ است و البته اين نام، يعني سايپا، مخفف كلمات زير است:<br /></span><span style="color:#ff0000;">Son Altess Imperial Princess Ashraf.!!<br /></span>همانطور كه توجه فرموديد كلمات بالا به زبان فرانسوي ميشود:<br /><span style="color:#ff0000;">والاحضرت همايون شاهدخت اشرف</span><br />و اين نام و عنوان همچنان زينت بخش هزاران ماشين رنو و...است و حال يك سئوال:در طول اين نوزده سال ،يك مسئول امر ،يك سياستمدار و ... متوجه اين نكته نشده است؟<br />با آرزوي سلامتي و حسن عاقبت ان شاالله !<br />فرهاد مهراد<br />1377/3/15<br /></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112496220969197999?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1124716172511470352005-08-22T17:34:00.000+04:302005-09-19T00:28:52.296+04:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-22-Jonkoping_0013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-22-Jonkoping_0013.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-To%20Hamburg_0246.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-To%20Hamburg_0246.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_0398.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_0398.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-30-Hamburg_0415.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-30-Hamburg_0415.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112471617251147035?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1124398806261260032005-08-19T01:24:00.000+04:302005-11-25T03:14:56.243+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-??land_0233.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-%3F%3Fland_0233.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><em>انتخاب</em></strong><br /><br />بر این باورم که " انتخاب " ، برگزیدن بهترین راهی که می خواهیم نیست.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">رهایی از وسوسه برگزیدن راه های دیگری است که شاید زمانی خیلی بهتر از چیزی باشد که در حال حاضر انتخاب کردیم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">حقیقت این است که ما انتخاب می کنیم نه برای آن که چیزی ، راهی، کسی را که برگزیدیم بهترین است.انتخاب می کنیم برای آن که خلاص شویم. از تردید، از ترس، از ناتوانی، از دلهره.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم و چشمانمان را می بندیم. تا آسوده شویم. تا فراموش کنیم در گذشته ای نه چندان دور راه های بی شماری بود که می خواستیمشان. اما برای داشتنشان تلاشی که باید را نکردیم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم تا از رنج درد کشیدن و سرگردان میان چند راهی ماندن رها شویم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم و هرگز فکر نخواهیم کرد چیزی را که برگزیدیم آیا واقعا همان چیزی است که می خواهیم؟</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم چون رویاهامان متعلق به دنیایی که در آن زندگی می کنیم نیستند.چون دنیایی که از آن ماست را نمی سازیم. نمی توانیم که بسازیم...</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم چون فقط یک بار فرصت زیستن داریم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">انتخاب می کنیم و پس از طی مسیر شانه را بی قید بالا می اندازیم و کردار و گفتار و رفتارمان در همه لحظه ها را گردن تقدیر می اندازیم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">بدون این که فکر کنیم در ما انسانی بود که شاید می توانست خیلی بهتر زندگی کند، اگر به جای انتخاب راهی برای زیستن، فرصت زیستن را مغتنم می شمرد.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><a href="http://faraamooshkhaaneh.blogspot.com/"><span style="color:#333399;">فراموش خانه</span></a><span style="color:#333399;"> </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">نقل از وبلاگ :</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><a href="http://bitaraneh.blogspot.com/"><span style="color:#333399;">کولی سایه فروش</span></a></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;"><em>Picture is from Öland iland.</em></span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112439880626126003?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1124141211666566572005-08-16T01:43:00.000+04:302005-09-19T00:38:03.906+04:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-Helsingborg_01662.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-Helsingborg_01661.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-Helsing??r"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-Helsing%3F%3Fr%20To%20Helsingborg_0077.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-Helsing??r"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-Helsing%3F%3Fr%20To%20Helsingborg_0080.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-To%20Helsing??r_01351.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-To%20Helsing%3F%3Fr_0135.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/2005-07-23-Copenhagen_00961.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/2005-07-23-Copenhagen_0096.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112414121166656657?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1123173051851177652005-08-04T20:56:00.000+04:302005-09-19T00:24:28.056+04:30Felan be elaat e adam e dastresi be internet, nemitoonam injaa chizi benevisam .<br /><br />Omidvaram ke harcheh zoodtar in eshkaal bartaraf besheh :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112317305185117765?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1121185409946237152005-07-16T14:20:00.000+04:302005-11-25T03:19:59.323+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Sunset.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/Sunset.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/1600/Clouds1.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7771/322/200/Clouds.jpg" border="0" /></a></div><div align="center"><span style="color:#990000;"><em><strong></strong></em></span> </div><div align="center"><span style="color:#990000;"><em><strong>Hej,</strong></em></span></div><div align="center"><br /></div><div align="center"><em><span style="color:#990000;"><strong>Välkommen Till Världen !</strong></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112118540994623715?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1120847054741657992005-07-08T20:22:00.000+04:302005-11-25T03:23:13.600+03:30<div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><strong>247 _ بینایی</strong></span><br /></span><span style="color:#333399;"><br />Zamaani ke be donyaa miyaayim , gharaardaadi raa baraaye zendegi kardan emzaa mikonim.<br /><br />Vali saal haa ba-ad , lahazaati miresand ke az khod miporsim :<br /><br />Che kasi in gharaardaad raa be jaaye man emzaa kardeh ast ?!<br /></span><br /><br /></span><span style="color:#cc0000;">“ Ensayo Sobre La Lucidez “<br />( Binaayi )<br /><br />“ Saramago , Jose “<br /><br />2004</span> </span></div><div align="center"></span> </div><div align="center"><span style="color:#333399;">* * * * *</span></div><div align="center"></span> </div><div align="center"><span style="color:#660000;">VÄXJÖ</span></div><div align="center"><span style="color:#660000;">138404172022</span></div><div align="center"><span style="color:#333399;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#333399;">* * * * *</span></div><div align="center"><span style="color:#333399;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#333399;">Injaa natoonestam baa in keyboard farsi benevisam </span></div><div align="center"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112084705474165799?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1120250889548605142005-07-05T11:15:00.000+04:302005-11-25T03:32:15.786+03:30<div align="right"><strong><span style="color:#333399;">246_سفر</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong> </div><div align="right"><span style="color:#333399;"> . . . . </span></span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br />. . . . . </span></div><div align="right"><br />باید امشب چمدانی را</span></span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br />که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد ، بردارم</span></div><div align="right"><br />و به سمتی بروم</span></div><div align="right"><br />که درختان حماسی پیداست</span></div><div align="right"><br />رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند. </span></div><div align="right"><br />. . . . .</span></div><div align="right"><br />. . . . .</span></div><div align="right"><br />* * * * *<br /></span></span> </div><div align="right"></span></div><div align="right"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;">ـ به کجا چنين شتابان ؟</span></div><span style="color:#cc0000;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#333399;">گون از نسيم پرسيد.</span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#cc0000;">ـ دل من گرفته زينجا !</span></div><span style="color:#cc0000;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#000099;">ـ هوس سفر نداری ز غبار اين بيابان ؟</span></div><span style="color:#000099;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#cc0000;">ـ همه آرزويم ، اما چه کنم که بسته پايم .</span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;">به کجا چنين شتابان ؟</span></div><span style="color:#cc0000;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#000099;">ـ به هر آن کجا که باشد به جز اين سرا ، سرايم .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#cc0000;">ـ سفرت به خير اما ،</span><span style="color:#cc0000;"></div><div align="right"><br /></span><span style="color:#cc0000;">تو و دوستی خدا را ، </span></div><span style="color:#cc0000;"><div align="right"><br />چو ن از اين کوير وحشت به سلامتی گذشتی : </span></div><div align="right"><br /></span><span style="color:#ff0000;"><strong>به شکوفه ها ، به باران ، برسان سلام مارا . . . ! </strong></span></span></div><span style="color:#ff0000;"><div align="right"><br /></span><span style="color:#333399;">* * * * *</span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br /><span style="color:#660000;">ای کاش آدمی ،</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#660000;">وطنش را همچون بنفشه ها ،</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#660000;">می شد با خود ببرد هر کجا که خواست !</span></div><div align="right"><span style="color:#660000;"></span> </div><div align="right"></div><div align="right"></span><span style="color:#333399;">* * * * *</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;"></span></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>" سهراب سپهری " و " شفیعی کد کنی " </strong></span><span style="color:#333399;"><br /><br />با تشکر از <strong>"</strong> <strong>باران</strong> <strong>"</strong> و <strong>" آذر "</strong> عزیز<br /></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112025088954860514?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1120048839355764502005-06-29T17:08:00.000+04:302005-11-25T03:33:30.976+03:30<div align="center"><strong><span style="color:#333399;">245 _ نوشتن</span><br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">نوشتن ، انفجار قلب است در سکوت</span><br /><br /><br /><span style="color:#993300;">" کریستیان بوبن "</span></span></strong></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-112004883935576450?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1119542349570078182005-06-22T16:30:00.000+04:302005-11-25T03:35:40.326+03:30<div align="right"> </div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">اجبار</span></strong><br /><br /></span><span style="color:#990000;">نقطه سر خط ، نه ، سر صفحه ، و شاید هم کتابی دیگر . . . !<br /><br />بالاخره این " اگزوز لامبورگینی " کار خودش را کرد !<br /><br />آغاز تعطیلات اجباری و شروعی نو . . .<br /></span><br /></span><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111954234957007818?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1118854000772423492005-06-15T21:19:00.000+04:302005-11-25T03:39:11.110+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">--> يكشنبه، 22 خرداد، 1384<br /><br />هشت سال پيش خنديدن جرم بود .سوت زدن ودست زدن .همه بايد اخم ميکردند بو می دادند و لباس پاره پوره تنشان ميکردند تا در سر زمين انقلاب زده حق زندگی داشته باشند .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">خنده را خاتمی به ميان مردم آورد . همو او بود که اولين بار به روی مردم خنديد و با ديدن همين خنده بود که مردم جرات کردند کمی شادی خود را نشان بدهند . حالا همه کانديداها جا و بی جا می خندند و عکسهای جورا جور ميگيرند و حرفهای خاتمی را می زنند کمی عريان تر ، کمی باز تر ...حتی اقايان رضايی و قالی باف هم می خندند ولباسهای شيک می پوشند . من دلم می خواست به اقای اصفی بگويم که اين هيچ بد نيست که اقای قاليباف شيک پوش است فرق نميکند از چه کسی اين را اموخته باشد اما اين حداقل احترامی است که ادم می تواند به بينند ه خود بگذارد پاکيزه گی و مرتب بودن ...<br /><br />تازه همه چيز از نو شروع می شود انگار .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">حالا همه کسانی که ضد شادمانی و زندگی بودند به جانب زندگی روی اورده اند . خيلی هم البته دور از انتظار نبود .حالا با اين همه امکانات و قدرتی که پيداکرده اند نمی توانند که مثل سابق زندگی کنند بايد جايی اين پولهاو اين قدرت خرج شود و زمانه در روی اين کره خاکی تغيير کرده ديگر اردوگاه سوسياليسمی نيست که ديگران به بهانه اينکه تئوری انها بهتر است خود را از مواهب ظاهری زندگی محروم کنند حالا فرزندان انها هم طاقت چارچوبهای قديمی را ندارند پس همه چير دارد عوض می شود به هزار دليل به هزار دليل خارجی و داخلی .راه زنها به استاديوم ورزشی باز شد و هيچ کس البته به خاطر ندارد که اين درسالها پيش کاملا باز بود و هيچ لازم نبود که کسی برود بست بنشيند تا به او اجازه ورد بدهند .خيال ميکنم خيلی چيزها که با انقلا ب از زنها و مردم گرفته شد سرانجام به انها باز گردانده خواهد شد مثل موسيقی که اوايل انقلاب به کلی قدغن بود در ايللات و عشاير چه ساز ها که شکسته نشد چه کسانی که در بيابانها سازهای خود را به زيرخاک نکردند تا روزی روزگاری ان را در بياورند ...اما سال ۶۵ بود که اعلام شد ساز بايد مجوز داشته باشد مثل تفنگ ...و کم کم به اين جا رسيد که حالا کانديداها در به در دنبال موسيقی دان و تک خوان زن ميگردند تا كنسرت بدهند ...</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">نمی دانم كسی جريان مستراحهای فرنگی يادش هست .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">اول انقلا ب مستراح فرنگی ضد انقلا ب بود و اگركسی بيمار بود و نمی توانست روی مستراح های خودی قضای حاجت كند بايد می رفت مجوز پزشكی ميگرفت كه ناتوان است و فلان و بهمان . اما حالا می دانيم كه درتمام خانه های اقايان مستراح فرنگی حرف اول را می زند ....و مردم هم به بركت گذشت زمان و تغيير وضعيت اقايان می توانند توی هر مستراحی كه می خواهند بشاشند<br />من خيال ميكنم تمام چيزهايي كه روزگاری مردم داشتند و از آنها گرفته شد دوباره دير يازود به انها بازگردانده خواهد شد و تنهامی ماند همان چيزی كه از اول هم نداشتند و انقلاب هم به كمك همين مسله پا گرفت .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#990000;"><strong></strong></span></span> </div><div align="right"><span style="color:#990000;"><strong>يعنی آزادی ! آزادی واقعی و عدالت اجتماعي !</strong></span></span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">من فكرميكنم روشنفكر واقعی هنوز راه درازی دارد تا به خواسته های خودش برسد. روشنفكر واقعی درست دارد می آيد سر خط . بله نقطه سر خط .<br /><br />* * * * *<br /><br />نقل از وبلاگ " </span><a href="http://moniro.persianblog.com/"><span style="color:#990000;"><strong>منیرو روانی پور</strong></span></a><span style="color:#333399;"> " </span></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111885400077242349?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1118772367659082562005-06-14T22:33:00.000+04:302005-11-25T03:43:55.136+03:30<div align="right"><br /><span style="color:#333399;"><strong><br /><br /><span style="#cc0000;">نقل از وبلاگ " کله کشک "</span></strong><br /><br /><br />جمعه، 20 خرداد، 1384<br /><br />از </span><strong>دل برود هر آنکه از ديده رود ...<br /></strong><br />" <strong>دوستی "</strong> يا اون چيزی که بيشتر منظورمه : <strong>" دوست موندن "</strong> ! ، يک فرايند فعاله . فرايند فعال يعنی فرايندی که برای برقراری اش بايد انرژی خرج شه و زمانی که اين صرف انرژی وجود نداشته باشه متوقف ميشه .<br />قرار نيست من تو رو دوست داشته باشم و تو من رو ، و اين دوست داشتن مثل يه چشمه واسه خودش قل قل بزنه بيرون .<br />نه . . . !<br />دوست داشتن يه چاهه که بيرون کشيدن محتوياتش احتياج به پمپ داره .<br />اگه احساس می کنی بودن کسی از نبودنش بهتره ، يعنی بهت انرژی مثبت ميده و می خوای اين انرژی مثبت ادامه پيدا کنه بايد فعالانه در فرايند دوست داشتن شرکت کنی . يعنی خودت رو مجبور کنی هميشه دوستش داشته باشی . خودت رو وادار کنی خوبی هاش رو ببينی و به ياد داشته باشی . به خودت نهيب بزنی که جای خالی اش رو احساس کنی . به دلت گير بدی که واسه اش تنگ شه . . . سعی کنی زود زود ببينی اش . هميشه کنارش باشی . با زندگی ات هر لحظه قاطی اش کنی . فواصل ديدارتون رو طولانی نکنی ...<br />و اگه ممکن نيست ، هميشه لذت ديدارها رو به خاطر بياری . خوبی هاش رو به خودت يادآوری کنی . عکسش جلوی چشمت باشه . حرفاش تو ذهنت تکرار شه ...<br />وگرنه ... فراموش ميشه . وگرنه تمام اون احساسات خودجوشی که در واقع ناشی از عادته طی چند روز يا خيلی زياد حساب کنی چند هفته رنگ می بازه و ناپديد ميشه ...<br />چون ما آدميزاديم . می فهمی ؟ آدميزاد ! ...<br />و فراموشی برامون موهبتی ذاتيه که گاهی هم گند می زنه ...<br />واسه همينه که از دل برود هر آنکه از ديده رود . . . </span></span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br /></span></span><span style="color:#333399;"><strong>و اگه می خوای اين اتفاق نيفته ، اگه می خوای تنها نمونی ، اگه می خوای کسی کنارت باشه ، بايد تلاش کنی تا از دل نره و بهترين راه اينکه به خودت زحمت بدی تا هرگز از ديده نره ...<br /></strong></span></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">وگرنه ... اگه رفت ، رفت !!!<br /></span></span><a href="http://inhambogzarad.persianblog.com/1384_3_inhambogzarad_archive.html#3615694"><span style="color:#333399;">¤ نوشته شده در ساعت 23</span>:4 توسط نگاه </span></a></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111877236765908256?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1118248566926096292005-06-08T21:08:00.000+04:302005-11-25T04:02:48.113+03:30<div align="right"><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">241 _ روح زنده</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></span> </div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"> به نظر آنان احتیاجی به روح زنده نیست !<br />آخر روح زنده ، " زندگی " میخواهد ،<br />روح زنده ، گوشش بدهکار اصول ماشینی نیست ،<br />روح زنده ، ظنین است ،<br />روح زنده با گذشته ارتباط و بستگی دارد!</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">روح زنده ...هنوز راه زندگی را طی نکرده است و زود است که به گورستان برود....</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></span> </div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"> " راسکولنیکوف " در " جنایت و مکافات " اثر " داستایوسکی " </span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">* * * * * </span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">زندگاني !</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">ما چیز دیگری می خواهیم ؟</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"> کمترین چیز از این دنیای وانفسا </span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"> زیاد است ؟</span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;"> کمنرین چیست ؟ </span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">* * * * * </span></strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong><span style="color:#cc0000;">با تشکر از " آیدین " عزیز<br /></div></span></span></div></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111824856692609629?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1116964012055161712005-05-25T23:35:00.000+04:302005-12-05T02:19:40.510+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><span style="color:#333399;"><strong>162 _ به بهانه یاد بود این روز<br /><br /></strong>می خواستم از آن روز بنویسم .<br /><br />از هنگامی که برای اولین بار قدم به خرمشهر گذاشتم .<br /><br />خرمشهری که در تمامی سمت شمال ، با بشکه های حاوی مواد اولیه بمب ناپالم (احتمالا اشباع مواد یونولیتی در بنزین )در پشت نواری از میدان مین حفاظت می شد . موادی که با انفجار و آتش گرفتن ، به هر نقطه بدن که می چسبیدند ، آنقدر گوشت را می سوزانیدند تا خاموش شوند .<br /><br />در ورود به شهر ، اشک شوق ،درد، شادی ، حسرت و اندوه ، صورتهای خاک آلود را خیس کرده بود .<br /><br />غمی سنگین تمامی وجودمان را به درد آورده بود .<br /><br />همه آن شهر زیبا ، به مخروبه ای تبدیل شده بود . بیست ماه گلوله باران و بمباران مداوم ، همه جا را به نابودی کشانیده بود .<br /><br />ازنخل های زیبا ، فقط تنه هایی نیمه سوخته بر جا مانده و تمامی شهر فقط انبوهی از مصالح ساختمانی در هم و خاکریز هایی در دل خانه ها و خیابانها شده بودند ، بطوری که خانه و خیابان و پارک ها از همدیگر قابل تشخیص نبودند . خانه های بجا مانده ، مین گذاری شده بودند .<br /><br />دهانه اول پل زیبای خرمشهر ، تخریب شده و با چسبانیدن " دوبه " ها به یکدیگر ، پلی موقت روی کارون ساخته شده بود .<br /><br />یاد و خاطره تمامی بزرگانی که هنوز هستند و یا در آنجا به خاک افتادند ، گرامی باد . بزرگانی همچون سرهنگ " کهتری " ناجی آبادان ، ستوان " مجید ناظری " افسر غیور کرد و همقطارانش که از اولین نظامیان اعزامی از دانشکده افسری ارتش به خرمشهر بودند (در حالیکه هنوز آموزششان تکمیل نشده و درجه نگرفته بودند ! ) ، " علی اینانلو " راننده کرجی و جهادی لودر که بعد از در آوردن گلوله از زیر قلبش ، چند روز بعد دوباره روی لودر نشست و مجددا هدف قرار گرفت ، و . . . . هزاران هزار جوان پاک و گمنام دیگر .</span></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><span style="color:#333399;"><br />می خواستم باز هم بنویسم ، ولی نتوانستم آن " حس " را به روی کاغذ بیاورم . حسی که هنوز بعد از این همه سال در سوم خرداد ، تلنگری بر وجودم می زند .<br /><br />مگر می شود هر حسی را نوشت ؟!<br /><br />پس فقط به باز نویسی متنی قدیمی اکتفا می کنم .<br /></span><br /><strong>* * * * * *<br /><br />يكشنبه، 3 خرداد، 1383</strong></span></div><div align="right"><strong></strong><br /><strong><span style="color:#cc0000;">162 _ بیاد 3 خرداد 1361</span></strong><br /><br /></span><span style="color:#333399;"><strong>پرده اول - پنجم خرداد 1383 - نمایش تحصن جانبازان جنگ از تلویزیون ایران - تهران ، روبروی بیمارستان ساسان :</strong><br />به تلویزیون مات شده بود ! نمی توانست از پلاکارد در دست جانبازان ، این بازماندگان شرافت انسانی ، چشم بر گیرد . از پشت اشک حسرت تصویر را مات و مواج می دید :<br /><br /></span><;"><span style="color:#660000;"><strong>" ما جنگجویان دیروز ، فراموش شدگان امروز . . . ! ! ! "<br /></strong></span><br />* * * * * *<br /><br /><strong>پرده دوم - سوم خرداد 1361 - پاکسازی میدانهای مین منطقه عملیاتی فتح المبین</strong><br /><strong>شرق رودخانه " دویریج " در عین خوش ، تا جسر نادری در رودخانه کرخه</strong> <strong>:</strong><br /><br /></span><span style="color:#660000;"><br /><strong>ایران ای سرای امید ،<br /><br />بر بامت سپیده دمید .<br /><br />بنگر کزین لب پر خون ،<br /><br />خورشیدی خجسته رسید .<br /><br />. . .<br /><br />. . .</span></strong></span><br />شصت و پنج روز از آغاز عملیات فتح المبین گذشته بود . دومین پیروزی بزرگ ایران در جنگ !<br />حال داشتند منطقه ای وسیع را از لوث وجود موذی ترین دشمن بشری ، " میدانهای مین " پاک می کردند که خبر آزادی خرمشهر رسید . اشک شوق چشمان همه را خیس کرده بود .<br /><br />خبری که نوید دنیایی بدور از پلشتی ها را می داد ، دنیایی که در آن از آزار و کشتار انسانی بدست انسانی دیگر ، اثری نباشد ! و بهای رسیدن به این دنیا خون پاک هزاران هزار جوان و معلولیت مادام العمر هزاران هزار جوان دیگر بود .<br /></span><strong><br />" فقط آنهایی که جنگ و نفرت از آنرا با تمام وجود و گوشت و خون خود حس می کردند ، ارزش والای این روز را می دانستند . . .! "<br /><br />. . .<br /><br /></span></strong>. . .<br /></span><strong><span style="color:#660000;"><br />اگرچه دلها ، پر خون است ،<br /><br />شکوه شادی افزون است ،<br /><br />سپیده ماه گلگون است ،<br /><br />که دست دشمن در خون است .<br /><br />ای ایران غمت مرسان ،<br /><br />جاویدان شکوه تو باد !<br /><br />. . .<br /><br />. . .<br /></span></span></strong><br />تمامی فکرش به دوستش " سیا " بود که در این حمله شرکت داشت ، هنوز زنده است ؟! آیا بار دیگر همدیگر را می دیدند ؟ و یا آنکه . . . ! حتی جرات فکر کردن به فاجعه را نداشت .<br /><br />* * * * * *<br /><br /></span><strong>پرده سوم - سوم خرداد 1383 :<br /></strong><br />این روز بهانه ای شد برای دیدار " سیا " ، دوست بازمانده روز های جنگ .<br />همیشه سعی می کردند که این روز را با یکدیگر سپری کنند ، با یاد آنهاییکه مایۀ آزادی و سربلندی و افتخار این ملت شده و خود به بوتۀ فراموشی سپرده شدند . هرچند که عملکرد آنها دستمایه ای گشت برای استفاده و بهره وری دیگران !<br /><br />با یکدیگر خاطراتی را مرور کردند که جوهرۀ آنها میتوانست دستمایه ای شود برای کتابی که هرگز نوشته نخواهد شد و در دلهایشان مدفون است !<br /><br />چرا که زمان " باز گفتن " نیست و قصه آنها ، قصه واقعی جنگ است و نه داستانی که از برای تطهیر جنگ سروده شده باشد !<br /><br />داستان نفرت از جنگ و کشتار آدمیان بدست آدمیان است ، و نه داستان قهرمان پروری و افسانه هایی که هرگز وجود نداشتند !<br /><br />داستان جدا شدن واقعی بند بند اعضای بدن آدمیان از انفجار مین است ، و نه اسطوره کاذب آنهایی که خود را در میدان مین متلاشی میکردند !<br /><br />داستان رشادت وارستگان گمنامی است که گرچه در سرتاسر جامعه پیرامون ما پراکنده هستند ، در هیچ کجا نامی از انها نیست ، و نه آنان که از دور دستی بر آتش داشتند و میراث خوار جنگ گشتند .<br /><br /></span><strong><span style="color:#660000;">. . . . .<br /><br />. . . . .<br /><br />راه ما ، راه حق ، راه بهروزیست .<br /><br />اتحاد ، اتحاد ، رمز پیروزیست .<br /><br />صلح و آزادی ،<br /><br />جاودانه در همه جهان خوش باد ،<br /><br />یادگار خون عاشقان ،<br /><br />ای بهار ،<br /><br />ای بهار تازه جاودان در این چمن شکفته باد ! ! *<br /></span></strong><br /><br />* * * * * *<br /><br /></span><strong>" بزرگترین نعمت برای بشر ، فراموشی است !<br /><br />و بدا بحال آنانکه حافظه ای فراموشکار ندارند که باید در انتظار فراموشی ابدی بمانند . . . ! "<br /></strong><br />* * * * * *<br /><br /></span><span style="color:#660000;"><strong>بردی از یادم ،<br /><br />دادی بر بادم ،<br /><br />با یادت شادم . **</strong></span><br /><br /><br />* * * * * *<br /><br /><strong>پرده چهارم - سوم خرداد 1384 :<br /></strong><br />باز هم جاده در پیش روست . این جاده جنوب از همان سالها مونس و همراهش شده است .<br /><br />در حالیکه به جاده که همچون ماری خفته در دل بیابان غنوده است ، زل زده بود ، به تمامی این سالها فکر می کرد .<br /><br />" مویی سپید " و خس خس " اگزوز لامبورگینی " تنها یادگاری او از این بیابان گردی ها ست، که این آخری شاید مانعی باشد برای ادامه این راه .<br /><br /><br />* * * * * *<br /><br />پی نوشت 1 _ در فیلم " از کرخه تا راین " ، از زبان یک مجروح شیمیایی که به سختی سخن میگفت و بدنبال گرفتن پناهندگی سیاسی از سفارت آلمان بود :<br /><br /></span><strong>" من یک بسیجی هستم ! یک بسیجی مرده ، یک بسیجی ذلیل !<br /><br />من فقط احترام می خواستم ، که نفس می کشم ، که فکر می کنم !!!<br /><br />از ما استفاده کردند و وقتی که دیگر لازممان نداشتند ، مثل یک دستمال استفاده شده ما را دور انداختند ! "<br /><br /></strong><br />پی نوشت 2 _ * با صدای شجریان<br /><br />پی نوشت 3 _ ** با صدای دلکش و ویگن<br /><br />پی نوشت 4 _ نقل از از وبلاگ نسل سوخته</span></span></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111696401205516171?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1115896161424373142005-05-12T15:35:00.000+04:302005-12-05T02:15:17.490+03:30<div align="right"><strong>239 _ وبلاگ مکانی خصوصی است</strong><br /><br />بقول دوستی :<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">" وبلاگ عمومی ترین مکان خصوصی دنیا "</span></strong> ،<br /><br />و یا به عبارتی دیگر ،<br /><br /><span style="color:#cc0000;"><strong>" خصوصی ترین مکان عمومی دنیاست "</strong></span> !<br /><br />* * * * *<br /><br />اینجا فقط مکانیست برای "<strong> خلوت کردن و درد دل با خود</strong> " !<br /><br />گاه آنها که به این محل گام می نهند ، فراموش می کنند که اینجا مکانی کاملا شخصی و خصوصی است ، همچون خانه هر کسی که حریم آن محترم بوده و باید رعایت شود.<br /><br />کسی به این خانه دعوت نمی شود ، پس اگر مهمان ناخوانده هستیم ، احترام این خانه را پاس بداریم و به بد سگالی ها آنرا نیالاییم.<br /><br />هرچند که حضور هر کسی در اینجا ، با احترام پاس داشته شده و بودنش شادی بخش خواهد بود .<br /><br />* * * * *<br /><br />بقول سهراب سپهری :<br /><br /></span><span style="color:#990000;"><strong>به سراغ من اگر می آیید ،<br /><br />نرم و آهسته بیایید ،<br /><br />مبادا که ترک بردارد ،<br /><br />چینی نازک تنهایی من</strong> !<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111589616142437314?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1115840753731074492005-05-12T12:18:00.000+04:302005-12-05T02:13:53.456+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>238 _ زندگی و فراموشی :<br /></strong><br />زندگی همچون <strong>" پاندولی "</strong> ما را به نوسان وا می دارد .<br /><br />نوسانی که در يک سوی آن طرب و شادی زيستن انتظارمان را می کشد ، و در سوی ديگر رنج زيستن .<br /></span><span style="color:#333399;"><strong><br />فراموشکاريم !<br /></strong><br />فراموش می کنيم که اين " آونگ "، تعادل پايدار ندارد ، در مکانی ثابت نخواهد ماند ، ايستايی ندارد ، همچون " آونگ گاليله " .<br /><br />زمانی که شادمانی را به ما عرضه می دارد ، از ياد می بريم غم و اندوه را !<br /><br />با لبخند کودکی به اوج عرش پرواز می کنيم ، و نوازش نسيم طبيعت ، روحمان را تلطيف مي کند . زيبايی ها را می بينيم، لمسشان می کنيم ، و از ياد می بريم سوی ديگر حرکت اين آونگ را !<br /><br />و هنگامی که پاندول به سمت ديگر تمايل می يابد ، به درون " غار تنهايی " خود فرو می رويم . سياهی همه جا را فرا می گيرد . رنج زيستن روحمان را می خراشد ، و حتی فراموش می کنيم وجود نعمت سلامت جسم را !<br /><br />و از ياد می بريم نا پايداری اين حالت را و انتظار رسيدن به سوی ديگر را .<br /><br />زيبايی زندگی در ناپايداری آن نهفته است . به غير قابل پيش بينی بودنش ، به نوسان از حالتی به حالت ديگر ، حتی با تلنگری !<br /><br />و گاه فراموشکاری ما ، آنرا زيبا می کند . . .<br /><br />* * * * *<br /></span><br /></span><span style="color:#cc0000;">. . . . .<br />. . . . .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#cc0000;"><strong>آری<br /><br />زندگی زيباست<br /><br />زندگی آتشگهی ديرنده پابرجاست<br /><br />گر بيفروزيش<br /><br />رقص شعله اش در هر کران پيداست<br /><br />ورنه ، حاموش است و<br /><br />خاموشی ، گناه ماست<br /></strong><br />. . . . .<br />. . . . .<br /></span><br />" آرش " _ " سياوش کسرايی "<br /><span style="color:#660000;"><br />* * * * *<br /><br />زيبا ترين لحظات زندگی را در جبهه های نفرت انگيز جنگ گذرانيده بود .شاد ترينشان را !<br /><br />آنجا که مرگ و نيستی در کمين نشسته بودند .<br /><br />چرا که هر روز و هر لحظه ، زمان آخر زندگی بود ، لحظۀ وداع با آن ! و مجال زيستن بس اندک بود و ادامۀ زمانی دیگر ، شعبده ای را می ماند .<br /><br />پس لحظات آخر را با کمترين امکانات ، با شادی سپری می کردند . زندگی همان لحظه و همان دم بود و طلوع خورشيد را در فردایی انتظار نمی کشيدند ، همانند محکوم به اعدامی در روز آخر . . . !<br /><br />حال که در مسير امن زندگی افتاده است و همه چيز را جاودان می انگارد ، فراموش می کند !<br /><br />به سادگی خود را به اندوهی گذرا وا می نهيم ، و اين دم را از دست می دهيم ، غافل از آنکه تمامی زندگانی از جمع شدن اين لحظات ساخته خواهد شد . . . !<br /><br />* * * * *<br /></span><br /><strong>"</strong> <strong>مامک خادم "</strong> می خواند :<br /></span><span style="color:#cc0000;"><strong><br />اين قافله عمر عجب می گذرد<br /><br /> خوش باش دمی ، که با طرب می گذرد <br /><br />ساقی غم فردای حريفان چه خوری<br /><br /> پيش آر پياله را ، که شب مي گذرد</strong><br /></span><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111584075373107449?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1114454595303610142005-04-25T01:30:00.000+04:302005-12-05T02:10:23.963+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>237 _ خواب:<br /></strong><br />نمی دیدش ، ولی حضورش را حس می کرد .<br />به اطرافش نگاهی انداخت .در تاریکی محض چیزی مشخص نبود.<br />سعی کرد صدایش کند. نفسش بسختی در می آمد . کبود شده بود . با تمام نیرو تلاش کرد . فقط صدای خفه ای از گلویش در آمد . زبانش سنگینی می کرد . خیس عرق شد.<br /><br />به تاریکی زل زد . حس می کرد دو چشم خاموش او را در تاریکی زیر نطر داشتند . نگاهش در تاریکی محسوس بود .<br /><br />پتو را به کناری انداخت تا از جا بلند شود . بدنش به اختیارش نبود .<br /><br />با تضرع به تاریکی خیره شد . حضور خاموشش حاکم بر فضا بود . چشم ها را بست . از پشت پلک و در تاریکی مطلق ، حرکتش را حس کرد .<br /><br />خاموش بود ، ولی " بویش " را حس می کرد . این بو را می شناخت . همان " داویدوف " همیشگی .<br /><br />با دهانی خشک و زبانی به کام چسبیده و نفسی بالا نیامدنی، عاجز از هر توانی برای صدا کردن بود .<br />بسختی نفس می کشید .<br /><br />نسیم ناشی از حرکتش را ، او را به خود آورد .<br /><br />چشم ها را باز کرد .<br /><br />تاریکی مطلق بر قرار بود و در ورای تاریکی ، نرمی نگاهی . . . !<br /><br />ساعتی به همین حال ساکن ماند .<br /><br />با تمام توان ، به خود حرکتی داد تا از جایش بلند شود . گویی به تخت چسبیده بود .<br /><br />تمام انرژی اش را جمع کرد که از جایش بلند شود . تکانی سخت به خود داد و . . .<br />. . .<br />. . .<br />به ناگاه از خواب پرید ! تمام لباس ها و تخت ، خیس از عرق شده بودند .<br /><br />نگاه گنگ و مبهوتش را به گوشه اطاق که دیگر تاریک نبود ، انداخت .<br /><br />کسی آنجا نبود .<br /><br />ولی " بوی عطرش " را حس می کرد . . . !<br /><br />جایش خالی بود . . . !<br /><br />ولی کاش اینجا بود . . . !<br /><br /><br />138402050130</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111445459530361014?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1114019479147109292005-04-20T22:21:00.000+04:302005-12-05T02:09:29.523+03:30<div align="right"><span style="color:#cc0000;"><strong>236 _ انسانیم . . . !</strong> </span></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><br /><strong>Monday, August 30, 2004</strong></span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">ميشود تسليم شد و راضي بود .<br />گوشه اي نشست ، با نگاهي سرد ، خيره شد به خود و تمام دنيا و گاهي چشم در چشمخانه گرداند و زير لب زمزمه كرد : « هر چه او بخواهد همان خواهد شد ، راضيم به رضاي او ، من چه كاره ام ؟ » و باز خيره ماند و خيره ماند و ماند به انتظار دستي تا شايد بشود پروازي را تجربه كرد در ارتفاع پست به مدد رهگذري . اما بي اميدي و حضور هيچ رهگذري .<br /><br />همچون سنگ ريزه اي در كويري خشك و خالي ...<br /><br />ميشود تسليم نشد و راضي هم نبود .<br />رفت و فرياد زد و كف به دهان آورد و ويران كرد و ربود و تف كرد و دشنام داد به هر چه سر است و بستر است و شكست و برگشت و تكرار شد و تكرار شد و تكرار شد .<br /><br />همچون موجي در درياي طوفاني ...<br /><br />ميشود تسليم شد اما راضي نبود .<br />پناهي جست و دل به سرابي بست و آه كشيد و فغان و ناله سر داد از بد روزگار و چرخ لاكردار و ماند و چسبيد و گنديد و زجه زد و زجه زد و زجه زد .<br /><br />همچون زنجره اي در شبهاي گرم و خفقان آور تابستاني ...<br /><br />ميشود تسليم نشد اما راضي بود .<br />رفت و روياند و پيوست و خروشيد و خنديد و شكست و روبيد و گسست و چرخيد و گذشت و اميد بست و بوئيد و جاري شد و جاري شد و جاري شد و رسيد .<br /><br />همچون جويباري ، گذران از گذري كوهستاني ...<br /></span><br /><span style="color:#333399;">* * * * *<br /><br />اما من نه سنگ ريزه اي هستم و نه موجي و نه زنجره اي و نه جويباري .<br /><br />من هيچم و همه چيز ، <strong>انساني</strong> !<br /><br />نه سر ماندن دارم و نه دل كوفتن و نه زبان گفتن و نه پای رفتن . نه اينم و نه آنم .<br /><br />همينم . <strong>فقط انساني</strong> !<br />باور كن كه هنوز هم همينم . <strong>فقط انساني</strong> ....<br /><br />* * * * *</span></span></div><div align="right"><span style="color:#990000;"><br /><strong>Thursday, May 06, 2004<br /></strong><br />آه ، كي مي خواهي بفهمي كه نه در نياز شرمي هست و نه در خيال وهمي .<br /><br />تنهاييم در ميانهء جمع تنهايان .<br />حقيريم و قدر قدرت .<br />بلند مرتبه اي پايبست خاك .<br />مذبوحي به ضريح خويش .<br />قهريم به گاه مهر .<br />مركز مداريم و خود در همه حال گردان به دور ديگران .<br />تواناييم به ناتواني خود .<br />بكريم و يگانه در ميان كرور كرور همنام و همسان .<br />بي شرفي كه شرافت را پاس مي نهد .<br />جاهلي كه جهل را به سخره مي گيرد .<br />خامي كه از سوزش آتش فغان دارد .<br />سازنده اي كه در معناي صنع خود درميماند .<br />سكوتي كه گوش فرياد را كر ميكند .<br />ناميرائي كه مرگ آخر كار اوست ... </span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:78%;"><span style="color:#990000;"><strong>آه ، انسانيم . منيم ، مائيم ، يكي در ميان هزاران . اما ، فقط انسان</strong> ...<br /><br />* * * * *<br /></span><br />نقل از وبلاگ :<br /><br /></span><a href="http://farady.blogspot.com/"><strong>برای روز مبادا</strong></span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111401947914710929?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1113502174702555852005-04-14T22:39:00.000+04:302005-12-05T02:07:31.526+03:30<div align="right"><strong><span style="color:#333399;">Monday, April 05, 2004</span></strong></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">داستانهاي كوتاه <strong>نادر ابراهيمي</strong> را دوست دارم . كتاب <strong>" افسانهء باران "</strong> ش را شايد سالي يكي دو بار مي خوانم ؛ انتشارات امير كبير ، چاپ سوم ، سال 2535 شاهنشاهي ، قيمت 90 ريال ... نمي دانم كه بعدها باز به چاپ رسيد يا نه و چون مطمئن نيستم ، داستاني را كه بيش از همه دوست دارم اينجا مي گذارم تا شما هم حظش را ببريد . كمي طولاني ست اما . صبور باشيد . ارزشش را دارد ;) </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">* * * * *<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">آنسوي تسليم</span></strong></span></span></div><div align="right"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در دامن يك دشت</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در تنگنا بوديم</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و در ميان دشمنان .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">از همه جانب ، از تنگناها و معابر ، از قله ها و يالهاي سنگي ، گياه زره بر تن كينه مي روئيد </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">.زمين دشت ، سنگي بود</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و نقب زدن ممكن نبود</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و پريدن بي بال .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">روياي فرش سليمان نيز ، ديگر شفا نبود .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و ما نگين بوديم</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در حلقهء دشمنان خويش . « آه اي نگين سليمان ... »</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">گفتيم : طاس بريزيم تا يكي از ما به اميد گريز ، پيغام و مدد ، به سپاه دشمن زند .</span></div><div align="right"><br /><strong><span style="color:#333399;">براي مردن نوبت گرفتيم .</span></strong></div><strong><div align="right"><br /></strong><span style="color:#333399;">يكي طاس ريخت ، جفت يك آمد ؛ اما هنوز نگفته بوديم كه چه بيايد تا كسي راهي اين سفر مرگ شود .خنديديم ، تلخ و گفتيم : هر كس جفت يك بياورد او سفر خواهد كرد .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">آنكه بار نخست جفت يك آورده بود خويشتن را در امان مي ديد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">مي گفت : يك بار كمتر از دو بار است . راستي كه پيامبر شده بود .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">طاس ريخت و باز جفت يك آمد .گفت كه اين قضا و قدر بود .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">و گفتيم : اي دوست ، <strong>طاس ريختن جز قضا و قدر نيست .</strong></span></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">گفت : ولي شما با قضا همدست شديد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">راست مي گفت . باور كرديم . ليك نمي دانستيم كه چرا راست مي گويد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">در تنگنا بوديم . </span></div><span style="color:#333399;"><div align="right"><br /><strong>اما دوست ، دوست است و مرگ ، سخت</strong> . </div><div align="right"><br />يكي مان گفت كه تا صبح طاس بريزيم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">آنكه بيشتر بود تن به سفر دهد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">پذيرفتيم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">شنوائي داشتيم . </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">طاس ريختيم . شب پر از ستاره بود و شعلهء آتش دشمنان از همه سو در ديدگان ما .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">يكي اعداد را مي نوشت ، يكي باز مي رسيد و يكي نظاره مي كرد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">ديگر زمان را از ياد برديم - و مكان را </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و روزگارمان را .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">طاس ريختن ، شماره كردن ، باز رسيدن و نظاره كردن : اين حديث زندگي ما بود .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">باري گفتيم كه از جمع اعداد با خبر شويم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">هر سه مساوي بوديم و صبح بود و آفتاب بود وروشنائي معطر روز . </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><br />سربرداشته بوديم كه روز را ببينيم ، ديديم كه فرمانرواي دشمنان برفراز سر ما ايستاده است . گفت : </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">بريزيد ! هنوز زمان باقيست .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">گفتيم : عهد ما تا طلوع آفتاب بود .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">خنديد : امان مي دهم . من يكي از شما سه تن را مي خواهم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و گرداگرد ما در پهنهء دشت سواران دشمن ايستاده بودند ؛ <strong>چون مرگ ، خاموش و چون تقدير ، به ظاهر نيرومند</strong> .<br /></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">- تا صلات ظهر در امان هستيد . بريزيد !</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">گفتيم كه اين ديگر جنگ نيست . بازي با <strong>« تسليم »</strong> است .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و باز گرم شديم و فرمانرواي دشمنان ناظر بود .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">چون آفتاب به ميان آسمان رسيد يكي از سوارانش را خواند و گفت : از جمع اعداد هر يك مرا آگاه كن !</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">سوار ، مي شمرد و ما نگاه مي كرديم به مرگ كه در مكمن تصور ما مي خنديد .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">سوار گفت : هر سه يكي هستند .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">فرمانروا فرياد زد : شما تزوير مي كنيد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">من براي يكي طاس خواهم ريخت .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">آنكه خسته تر بود خفت و روز شب شد و شب صبح .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">شمرديم ، يكي بوديم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">فرمانروا به دستهاي ما نگريست و به دستهاي خويش .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">- شما با قضا همدست شده ايد .</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">دو تن از سوارانش را خواند و گفت : ما سه تن به جاي شما سه تن . من فقط يكي از شما را مي خواهم .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و ما گفتيم : <strong>اين ديگر تقدير نيست . آن سوي تسليم است</strong> . </span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">سواران ، يك يك خود را آزمودند .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">روزها شب شد ، ماه ها سال - و قرون به گدائي سالها آمد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">زره گياهان كينه پوسيد</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">و ما هنوز در بند مانده بوديم .</span></div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>براي ما طاس مي ريختند . براي ما بازي مي كردند و از جانب ما با سرنوشت سخن مي گفتند</strong> . </span></span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:78%;color:#333399;">ديگر حتي انديشه يي هم نبود</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">نه گريز</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">نه پيغام</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">نه مدد .</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">اجساد همهء مردگان ، همهء سواران و همهء اسبان</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">اجساد تمامي گياهان كينه پوسيده ، بر آن پهندشت ، به تسلط بر زندگان مي انديشيدند . </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><br /> </div></span><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>ما بازي نمي كرديم</strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>ما هر سه مرگ مي خواستيم</strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>و ما پوسيده بوديم .</strong></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>قرن ها بود كه زنده زنده پوسيده بوديم .<br /></strong><br />* * * * *<br /><br />نقل از وبلاگ :<br /><br /></span><a href="http://farady.blogspot.com/l"><strong><span style="color:#333399;">برای روز مبادا</span></strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111350217470255585?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1113500279858510482005-04-14T22:20:00.000+04:302005-12-05T01:56:11.566+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>234 _ بوسه<br /></strong><br /><br /></span><span style="color:#cc0000;"><strong>.....کسی نمی داند چه قدر فرصت باقی ست </strong></span></span></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">تا جبران گذشته کنيم</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">دستم را بگير.</span></strong></div><div align="right"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><span style="color:#cc0000;">"چيدن سپيده دم --- ( مارگوت بیکل ) با صدای شاملو"<br /></span><br />* * * * *<br /><br />. . . . .<br />. . . . .<br /><br />بوسيدن يه جورايی مثل يه تانگوی دو نفره ست.<br /><br />مهم نيست که چه قدر رقصنده ی خوبی باشی يا چه قدر تجربه و تمرين داشته باشی. کافيه اون قدر به هم پای رقصت اطمينان داشته باشی تا خودت رو بسپاری به دست اون و شناور بشی تو جريان موسيقی. بقيه ش ديگه يه فرايند خودجوش و غريزيه.<br /><br />دارم از اون بوسيدنی حرف می زنم که يه سفر ناشناخته ست، کشف حس های دست نخورده، نوازش سلول های بکر روح، لمس گوشه های پنهان قلب.<br /><br />دارم از اون بوسيدنی حرف می زنم که دوازده ساعت طول می کشه، پونزده ساعت، هيجده ساعت، و تو رو اشباع می کنه، پر می کنه، لبريز می کنه، و فراموش می کنی چيزی به نام جسم هم وجود داره.<br /><br />انگار در يک تانگوی دو نفره غرق شده باشی.<br /><br /></span></span><span style="color:#660000;">يک دوئت، دو نوازی دو روح، بداهه نوازی. موسيقی ای که از درونت جاری می شه، روح مقابلت دريافتش می کنه و با ساز خودش جوابت رو می ده.<br /></span><span style="color:#333399;"><br />. . . . .<br />. . . . .<br /><br />* * * * *<br /><br />نقل از وبلاگ :<br /><br /></span></span><a href="http://bitaraneh.blogspot.com/"><span style="color:#333399;"><strong>کولی سایه فروش</strong></span></a></span><span style="color:#333399;"><br />http://bitaraneh.blogspot.com/2004_08_01_bitaraneh_archive.html<br /><br /><br />http://bitaraneh.blogspot.com/2004/08/blog-post_109223771942201125.html</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111350027985851048?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1113236042989127392005-04-11T20:44:00.000+04:302005-12-05T01:53:01.190+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>233 _ خنده<br /></strong><br />به چرک می نشیند <strong>خنده</strong> ،<br />به نواز زخم بندیش ار ببندی </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>رهــــــایش کن</strong> </span></div><div align="right"><span style="color:#333399;"><br />رهایش کن،</span></div><span style="color:#333399;"><div align="right">اگر چند قیلوله دیو آشفته میشود </div><div align="right"><br />چمن است این ، چمن است</div><div align="right">با لکه های آتش خون گل </div><div align="right"> </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">بگو چمن است این ،<br />تیباج سبز میرغضب نیست<br /><br />حتی اگر دیری است تا بهار بر این مسلخ برنگذشته باشد</div><div align="right">تا خنده مجروحت به چرک اندر ننشیند </div><div align="right"><br />رهایش کن</div><div align="right"> </div><div align="right">چون مـا ، رهایش کن</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">با تشکر از : <strong>صورتک</strong> <strong>خیالی</strong> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111323604298912739?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1113160859478271062005-04-10T23:51:00.000+04:302005-12-05T01:50:50.163+03:30<div align="center"><span style="color:#333399;"><strong>232 _ آرام بخش</strong><br /><br />بسیاری وقت ها ، آدمها نمی دانند که چقدر برای دیگران آرام بخش هستند ...!<br /><br />و حتی گاهی نمی دانند که چه آرامشی به دیگری داده اند ... !!</span></span></div><div align="center"><span style="#333399;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="center"><span style="color:#333399;">پی نوشت :</span></div><div align="center"> </div><div align="center"><span style="color:#333399;">برای رفیق قهرمان</span></div><div align="center"><span style="color:#333399;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111316085947827106?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1112987035015763912005-04-08T23:31:00.001+04:302005-12-05T01:49:01.626+03:30<div align="right"><span style="color:#000066;"><strong>231 _ به یاد صادق هدایت :<br /></strong><br />هر قصه ای فقط راه فراری برای آرزوهای ناکام است ، آرزوهـــــای نــــــــا کــــــــام... </span></div><span style="color:#000066;"><div align="right"><br />زندگی زندانی است با دیوارهای گوناگون...<br />بعضی ها به دیوار زندان صورت میکشند و با آن خودشان را سرگرم میکنند..<br />بعضی ها میخواهند فرار بکنند و بیهوده دستشان را زخم میکنند...<br />بعضی ها مــــاتم میگیرند ....<br />ولی اصل کار این است که خودمان را گول بزنیم...<br />ولی زمانی که انسان از گول زدن خودش خسته میشود... </div><div align="right"><br />آنوقت زندگی با خونسردی و بی اعتنایی " صورتک " واقعیش را نشان میدهد....<br /><br /><br />* * * * *<br /><br />نقل از :<br /><br />وبلاگ </span><a href="http://ma3k.blogspot.com/"><span style="color:#000066;">" صورتک خیالی "</span></a><span style="color:#000066;"> ، به یاد بود 19 فروردین سالروز مرگ صادق هدایت</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111298703501576391?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1112721265094981332005-04-05T21:35:00.000+04:302005-12-05T01:46:21.556+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">230 _ جغد:<br /><br />ما کار و زندگی مان هم شده مثل " جغد " !<br /><br />هر جا خرابه ای باشه ، ما آنجا هستیم .<br /><br />همانجا تغذیه می کنیم ، می بالیم و رشد می کنیم.</span></div><div align="right"><span style="color:#333399;">تنها تفاوتمان با جغد آنست که می سازيم آنجا را ، و آنقدر می مانیم تا آباد شود .<br /><br />وقتی هم که آباد شد ، ما را از آن بیرون می اندازند .<br /><br />دوباره می رویم در جستجوی خرابه ای دیگر !<br /><br />و تکرار می کنیم این گردش زندگی را در سیکلی بسته</span> .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111272126509498133?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1112721178656592552005-04-04T03:50:00.000+04:302005-12-05T01:44:27.580+03:30<div align="right"><strong>228 _ انتظار شبانه :<br /></strong><br />باز هم اين " نفس " لعنتی ، فراموش کرده که هر دمی را بازدمی انتظار می کشد ! انتظاری بيهوده !<br /><br />بقول دوستی : " اگزوز لامبورگينی " راه افتاده ، می خروشد .<br /><br /> و شب در انتظار دميدن صبح ! شبی ناتمام .<br /><br />138301150350<br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111272117865659255?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1111420256364234042005-03-21T01:30:00.000+03:302005-12-05T01:37:45.120+03:30<div align="right"><br /><strong><span style="color:#cc0000;">227 _ همدلی</span></strong><br /><br />. . .<br />. . .<br /><span style="color:#333399;">چند بار امید بستی که دستی نوازشگر ،<br /><br />کلامی مهر انگیز ،<br /><br />یا گوشی شنوا ،<br /><br />به چنگ آوری؟<br /><br />چند بار امیدت را تهی یافتی؟<br /></span><br />. . .<br />. . .<br /><br /><span style="color:#cc0000;">عطر دست آدمها ، به مرور پاک می شود ،<br /><br />ولی عطر وجودشان ، هرگز !<br /><br /></span>. . .<br />. . .<br /><br />138401010130</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111142025636423404?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1111319323076565232005-03-19T05:15:00.001+03:302005-12-05T01:36:42.113+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>226 _ بوی عید</strong></span><br /><br /></span><span style="color:#333399;">. . . . .<br />. . . . .<br /><br />آنها تلاطم یکدیگر را می دیدند ، می شناختندش . می خواستند به هم آرامش بدهند ، ولی نمی دانستند چگونه و از چه راهی ؟<br /><br />گاه می انگاشتند که آرامش با " مرگ دوستی " بدست خواهد آمد .<br /><br />اگر آرامش در مرگ " دوستی " نهفته است ، پس ای آرامش ، در آغوش گیر و کام ده ، که " دوستی " باید به پای تو قربانی شود !<br /><br />قربانی شو ، ای " دوستی عزیز " و ای دوست . . !<br /><br />از خون پاک دوستی ها کام گیر ای آرامش ، که بهایی سنگین تر نیست .<br /><br />ولی آیا بعد از نوشیدن خون " دوستی و رفاقت " ، کامبخش خواهی بود ؟! و یا با حیلتی دیگر و به فریبی ، قربانی دیگر خواهی طلبید ؟<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">" </span><span style="color:#cc0000;">سر کوی دوست ، زندگی نیکوست ، جانم</span></strong><span style="color:#cc0000;"> . . "</span> **<br /></span><br />* * * * *<br /><br /></span><span style="color:#990000;">" ما محبت کردن <span style="color:#000000;">و محبت دیدن</span> را نیاموخته ایم که مثل طاعون از آن وحشت داریم . با وجود اینکه هیچکس به هیچکس بدهکار نمی شود ، خودمان هزار قانون و دلیل و برهان می تراشیم که چکنیم ؟! این ساده ترین کار عالم را چکنیم ؟ اگر لبخند واقعی باشد ، نگران نباش که در انتها نه سری بریده می شود و نه دلی زیر پا لگد مال ." *<br /></span><br />آدمیان با ترس هایشان ، خود را به انزوا می کشانند . ترس از دوست داشتن و دوست داشته شدن . ترس از پایان ها . . . !<br /><br />. . . . .<br />. . . . .<br /><br />* * * * *<br /><br />138329120515<br /><br />* * * * *<br /><br />پی نوشت :<br /><br />* _ اقتباس از وبلاگ<strong><span style="color:#3333ff;"> " رگبار "</span></strong> _ 28 اسفند 1383<br /><br />** _ این متن قسمتی کوتاه از نوشته <span style="color:#3333ff;"><strong>" بوی عید "</strong></span>، شماره 225 است . " اینجا "</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111131932307656523?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1110313756985805662005-03-09T01:00:00.000+03:302005-12-05T01:34:07.850+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>224 _ قربانی</strong></span><br /></span><span style="color:#333399;">آن دور ها که افق به دشت تفته می خورد ، موج سراب ، رقصی دلنشين داشت که هرچه نزديکتر می شد ، سکون و آرامش بر آن حاکم می شد .تازه آفتاب از افق سر بر می داشت . انگاری آسمان و زمين در هم حل شده بودند .<br /><br />* * * * *<br /><br />توی دشت ، روی زمين ماسه ای ، تکه تکه جمعيت دور هم نشسته بودند . همگی خيس عرق ! چه آنهاييکه با پای برهنه با زير پيراهن و چشمانی مظطرب و هراسناک دست بر سر نهاده بودند و چه آنهاييکه اسلحه بدست دورشان قدم ميزدند و با غرور و تفاخر قدرتشان را به نمايش می گذاشتند . اکثرا جوان بودند و در سن درس و مدرسه ! گرگان گرسنه را که به خانه شان هجوم آورده بودند به خواری به تسليم واداشته بودند .<br /><br />* * * * *<br /><br />عرق شور که به آهستگی از ابروها پايين می آمد، چشم هايش را می سوزاند . با دستمال گردنی که همان جای فشنگی بود ، عرقش را خشک کرد .<br /><br />زير افتاب تند لميده بود و به جمعيت می نگريست . آدمهايی که بعد از نبردی خونين ، در صبحی دل انگيز رو در رو نشسته بودند . يکی هراسان از آينده نا معلوم و شوم خويش و ديگری شيفته پيروزی !<br /><br />به انسانيت می نگريست که چگونه به خواری افتاده بود .<br /><br />انسانيت . . . ؟! در جايی که " کشتن " تنها راه ادامه حيات است ، انسانيت در حضيض ، به شرمساری روی نهان می کند .<br /><br />* * * * *<br /><br />در گوشه ای سر و صدا توجهش را جلب کرد .<br /><br />جوانی 15 ، 16 ساله در حالی که با اسلحه مرد نشسته را تهديد می کرد ، فرياد می کشيد . از خشم سرخ شده بود و گه گدار ضربه ای با قنداق تفنگ بر سر و روی مرد می زد .<br /><br />مرد لخت نشسته ، با زبانی بيگانه ، به تضرع افتاده بود . تقريبا به سن پدر جوان بود . زبان جوان را نمی دانست ولی لحن زارش بخوبی گويای درون آشفته اش بود .<br /><br />دو طرف ، همگی بهت زده و خاموش ، شاهد و منتظر پايان جدل بودند .<br /><br />* * * * *<br /><br />به آهستگی بلند شده و بسمت آن دو رفت . وقتی به آنها رسيد که جوان اسلحه خود را بسوی مرد که به پايش افتاده بود ، نشانه گرفته و آماده شليک بود .<br /><br />تن اش از اين شقاوت به لرزه افتاد . نمی دانست چه بايد کند . هيچکس قدمی جلو نمی گذاشت . از پشت شانه های جوان را گرفته و تکانی داد .<br /><br />_ چه می کنی ؟!<br /><br />_ بايد بزنمش ! قاتل برادرانم است . خاک ما را به خون کشيده است .<br /><br />_ اسير را ؟!<br /><br />_ مهم نيست ! حالا که به دام افتاده موش شده . ولی همين بود که تا آخرين فشنگ شليک کرد و خيلی ها را به کشتن داد . قاتل برادرانم است .<br /><br />* * * * *<br /><br />کلت را درآورد . ضامن آنرا کشيده و آماده شليک بر شقيقه جوان گذاشت . هيچکس تکان نخورده و جلو نيامد .<br /><br />_ بزنی ، می زنمت !<br /><br />_ منو می زنی ؟! تو ؟ اصلا به تو چه ؟ تو شدی طرف دشمن ؟<br /><br />هردو به اوج خشم رسيده بودند . می لرزيد و با دستانی لرزان کلت را روی شقيقه جوان نگه داشته بود .<br /><br />مرد به خاک افتاده سر بلند کرد . در ته چشمان خيس اشکش ، خواهش و تمنا موج می زد . در اوج نا اميدی ، به اميدی کمرنگ به او چشم دوخته بود ، همچون چشمان قربانی ای در قربانگاه !<br /><br />_ اسير است ، همين ! ما جانی نيستيم که مثل آنها رفتار کنيم . ما مدعی انسانيت هستيم و مدافع سرزمين پاکمان که به خون کشيده شده و نه قاتل و غارتگر . برای دفاع از هموطنانمان اينجا هستيم و به خواری کشيدن شقاوت و کشتار و جنگ! نه اينکه خود شقی باشيم و خونريز .<br /><br />* * * * *<br /><br />دست دراز کرد . اسلحه جوان را گرفت و زمين گذاشت . هرچند که بنظر می آمد که جوان آرام شده ، ولی هنوز نفرت در چشمانش موج می زد .<br /><br />به آرامی مرد لخت را که اشک هايش پوتين خاکی او را گل آلود کرده بود ، از روی زمين بلند کرد .<br /><br />انرژی اش به آخر رسيده بود . به آهستگی بسمت قرارگاه موقت راه آفتاد تا گلويی تازه کند .<br /><br />* * * * *<br /><br />صدای گلوله ای او را از قرارگاه بيرون کشيد .<br /><br />از ديدن صحنه ميخکوب شد . پاهايش سست شد . باور نمی کرد .<br /><br />مرد لخت ، به همان حالتی که به پايش افتاده بود ، سر بر زمين داشت . جوی خون از سرش فوران زده و با تماس با ماسه های داغ بيابان ، در حال لخته شدن بود . هنوز لرزه در اندامش حس می شد .<br /><br />جوان بر زمين چمباتمه زده و اسلحه بدست ، سر در زانو فرو برده بود .<br /><br />بوی باروت سوخته از لوله تفنگش ، حالش را بهم زد .<br /><br />* * * * *<br /><br />آرام بر زمين نشست . ديگر توان ديدن صحنه را نداشت .<br /><br />سر بلند کرد . خورشيد ، اين شاهد هميشگی شقاوت آدميان ، هنوز کاملا بالا نيامده بود . رنگ سرخ گون آفتاب از پشت نم چشمانش به لرزه افتاده بود .<br /><br />کاملا سست شده بود . حتی نمی دانست چه کند . از درون تهی شده بود .<br /><br />به مردار " انسانيت " که در برابر داشت ، فکر می کرد ، و به نابودی تمامی باور ها و اعتقاداتی که خون های پاکی آنها را آبياري کرده بود ، و اکنون همگی پوچ و تهی و تنها تبديل به شعار شده بودند .<br /><br />شعار های تهييج کنندۀ جوان های خامی که به جولانگاه خوی دد منشی خود رسيده بودند . بهترين عرصه برای تخليه تمامی صفت های پليد انسانی !!!<br /><br />به راستی کداميک قربانی بود ؟ آنکه کشت يا آنکه کشته شد ؟! يا هردو ؟ قربانيان سياست های شومی که آنها را رودر روی هم قرار داده بود .<br /><br />قربانی آنانی که جنگ را آفريدند .<br /><br />نفرین بر بانيان جنگ !<br /><br />* * * * *<br /><br />پی نوشت : با ياد " جواد " . که به پاکی در رزم بود و به ابديت پيوست .<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-111031375698580566?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1109709369236031322005-03-02T17:17:00.000+03:302005-12-05T01:32:11.060+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>223 _ شماتت</strong><br /><br />گاه آدمی برای کار های انجام داده شماتت می شود ، و گاه برای کارهای ناکرده.<br /><br />نمی دانست کدامين را بايد به دوست پاسخگو باشد؟<br /><br />کدامين حق دوستی را ادا نکرده بود و يا چه حرکتی برخلاف دوستی مرتکب شده بود؟</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110970936923603132?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1109709282718546242005-03-02T17:16:00.000+03:302005-12-05T01:30:56.496+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>رد پا</strong><br />ساحل ماسه ای دریا زیر پای عابرین ، سکوت خویش را از دست میدهد .<br /><br />با هر عبور ، " ردی " بر آن به یادگار گذاشته می شود ، که نمایشگر یک " زندگی " است .<br /><br />مجموعه این " رد پا " ها ، " صافی " و " آرامش " را از ساحل باز میستاند .<br />رد پاهایی که هرکدام بطور نا منظم بر جای مانده اند و بسیاری نیز سعی در محو آثار قبلی دارند .<br /><br />ساحل منتظر میماند تا موج دریا بار دیگر او را در آغوش گرفته ، آثار رد پای انسانها را از کالبدش بشوید ، تا دوباره پاک شده و به آرامش نخستین باز گردد .<br /><br />در این میان هرچه رد پا " عمیق تر " باشد ، اثرش طولانی تر بوده و دیرتر پاک خواهد شد .<br />ساحل دریا مالامال است از رد پاهای گنگ و درهم که به مرور زمان در یکدیگر ادغام شده و بسختی از هم قابل تمیز هستند .<br /><br />فقط طوفان می تواند دریا را بشوراند تا ساحل را بشوید و دوباره همان ساحل آرام و صاف و آرامش بخش شود .<br /><br />به همان زیبایی نخستین !<br /><br />* * *<br /><br />" روح " و " قلب " آدمیان نیز بسان ساحل دریاست !<br /><br />هرکسی با گذر از زندگی ما ، " ردی " باقی میگذارد .<br /><br />هرچه این اثر عمیقتر باشد ، زمان طولانی تری برای کمرنگ کردن و یا محو آن لازم است .چه بسا با کنده کاری و حک شدن روی قلبمان ، حتی با گذشت زمان و عبور افراد دیگر نیز پاک نشود .<br /><br />تفاوت چندانی هم ندارد که این اثر از عشق باشد یا کینه و نفرت !<br /><br />گفتی به روزگاران ، " مهری " نشسته بر دل<br />گفتم بیرون نمیتوان کرد ، " حتی " به روزگاران<br /><br />تفاوت قلب آدمیان و ساحل دریا در آنست که با فرو نشستن طوفان ، دیگر اثری از هیچ ردی بر ساحل بجای نخواهد ماند و ساحل پاک و صاف خواهد شد .<br /><br />ولی آدمیان با گذشتن از طوفان های زندگی ، قادر به صاف کردن قلب خود نیستند و هنوز رد پای افراد بسیاری در آن دیده می شود .<br /><br />خوشبخت کسی که آثار بجای مانده در روحش از افرادی باشد که " شادی بخش لحظاتش بوده و به او آرامش عطا کرده اند "،<br /><br /> حتی اگر دیگر نباشند !!<br /><br />138312121715</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110970928271854624?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1109709144274663272005-03-02T17:15:00.000+03:302005-12-05T01:29:45.986+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>222 _ خواب در بيداری</strong><br /><br />با صدای زنگ ساعت بيدار شد .<br /><br />بيدار ؟! مگر خواب بوده ؟ کدام يک بيداريست ؟ رويای کابوس گونه از شادی ها و يا واقيت های تلخ و غير قابل قبول ؟!<br /><br />خيس عرق بود . رويا رهايش نمی کرد . خود نيز نمی خواست آنرا رويا بداند . باور تلخی ها را نمی خواست . " کابوس شادی " دلچسب تر بود . نمی خواست از دنيای رويايی خود جدا شود .<br /><br />ولی آيا . . .<br /><br /><strong>رويايی بود آن همه . . . ؟!</strong><br /><br />رويای آرامشی دلنشين در کنار يکديگر<br /><br />دنيا را به تمامی در وجود هم ديدن و فراموش کردن هر آنچه که خارج از خودشان باشد ، در حاليکه بقیه دنيا در پشت مهی غلیظ پنهان شده است .<br /><br />به لذت سکر آوری رسيدن که شادی ابدی و خلسه گونه را بهمراه دارد<br /><br />آرامش در کنار يکديگر<br /><br />آرامش<br /><br />آرامش<br />. . .<br />. . .<br /><strong>بسوده کلامی ست دوست داشتن . . .</strong><br />. . .<br />. . .<br /><br />* * * * *<br /><br />. . .<br />. . .<br /></span></span><span style="color:#333399;"><strong>قطرات باران بر شيشه ماشين خورده و رقص کنان پخش و متلاشی می شدند ، همچون روح او !<br /></strong>. . .<br />. . .<br />به آن روز می انديشيد.<br /><br />چند روز گذشته بود ؟ چند سال ؟ و یا چند قرن ؟ دیگر نمی دانست ! در اين مواقع بود که به حافظه پايدار خود لعن می فرستاد .<br /><br />قطرات باران با خشک شدن ، فقط لکه ای از خود بر جای ميگذاشتند . لکه ای که هرچند کوچک و نامحسوس بوده ، خود به تنهايی نمايشگر " حضور زندگی " ای است . . . که ديگر نيست .<br /><br />روح او نيز متاثر از لکه ای ، کدر شده بود . نامحسوس . . . ولی پايدار .<br /><br /><strong>"</strong> </span></span><span style="color:#333399;"><strong>هميشه خراشيست بر صورت احساس "<br /></strong><br />خراشی که با گذشت روزگار ، آرام می شود . ظاهری التيام يافته می يابد . نمود ظاهری ندارد . ولی گاه در درون ، ناسور می شود . همچون سرطان ، تمامی روح آدمی را در بر می گيرد ، در سکوت کامل ! و با تلنگری از يادی و خاطره ای ، دوباره عود می کند ، روح را به تلاطم وا می دارد . هرچند " جسم " زندگی عادی خود را به نمايش می گذارد ، با ظاهری آرام و متين بهمراه لبخندی تلخ و بی روح !<br /><br />در اين زمان ديگر توان ادامه راه نيست ، جسم نيز به تحليل می رود و خود را به تخدير روح می سپارد ، همچون سرما زده ای که خود را به آرامش خواب می سپارد ، خوابی ابدی . . . !<br /><br />* * * * *<br /><br />می انديشيد :<br /><br /><strong>"</strong> <strong>ما لعبتکانيم و فلک لعبت باز . . . "</strong><br /><br />سرنوشت بزرگترين جلاد روح انسان هاست .<br /><br />همه چيز را با تمسخر به بازی می گيرد ، بازی ای نا برابر و غیر قابل بازگشت !<br /><br />بقول " هدایت " : زخم هاييست که در انزوا مثل خوره روح آدمی را به آهستگی می خورد .<br /><br />اين زخم ها می توانند ناشی از نيشتر غم و درد نباشند . " شادی " هم می تواند زخم زننده باشد . شادی های نا پايدار و تکامل نايافته !تکرار نشدنی ! فنا يافته!<br /><br />زخم غم ها با مرهم شادی التيام می يابند ، ولی زخم شادی ها بدون مرهم می مانند و التيام ناپذير!<br /><br />بقول آن دوست:<br /><br /><strong> " درد هايی هستند که زندگی را بی معنا می کنند ، و معنا هايی هستند که زندگی را پر درد می کنند</strong> <strong>".</strong><br /><br />در این ميان هرچند که بنظر می آيد که " زمان " مرهمی بر آلام آدمی باشد ، ولی گاه گذر زمان فقط تسکينی است با آرامشی ظاهری.<br /><br />آرامشی کاذب که توان جاری ساختن تمامی افکار و حس ها را بر قلم ، ساقط می کند.<br /><br />شاید باید به سکوت برگزار کرد . سکوتی سنگین تر از هر هياهويی.<br /><br /></span></span><span style="color:#333399;"><strong>در اندرون من خسته دل ندانم کيست<br /><br />که من خموشم و او در فغان و در غوغاست<br /></strong><br />* * * * *<br /><br />می انديشيد:<br /><br />زندگی سراسر بازيست که گاه آدميان خود بازی گردان يکديگر ميشوند .<br /><br />بدا به حال آنان که " جسم " همديگر را به بازی می گيرند، و بد تر آنانکه روح یکدیگر بازيچه شان قرار گيرد.<br /><br />آنانکه جسم را به بازی ميگيرند ، در محاکم بشری و قوانین آن ، تاوان پس خواهند داد ، ولی آنانی که " روح " را بازيچه می سازند ، به کدامین محکمه عدل پاسخگو خواهند بود ؟و با کدامين قانون ؟ به کدامين ترازو ؟که در اين بازی نه عدلی به قضا می نشيند و نه پاسخگويی هست.<br /><br />* * * * *<br /></span></span><span style="color:#333399;"><strong><br />برای زيستن دو قلب لازم است<br /><br />قلبی که دوست بدارد<br /><br />و قلبی که دوستش بدارند<br /></strong><br />* * * * *<br /><br />می انديشيد:<br /><br />یکی از رنج های بشری ، " نداشتن حس " و یا توان لمس آن است . لمس حس دوست داشتن ، حس رنج و شادی و . . . و حتی حس درد . ولی کدامین سخت تر است : تحمل آنها يا نداشتن شان ؟!<br /><br />* * * * *<br /><br />می انديشيد:<br /><br />تمامی اين بازی ها ، جزيی از زندگی که نه ، خود زندگی هستند.<br /><br />زندگی ای که با تمام شادی ها و رنج هايش،جاريست ، توقف ندارد. همچون رودی خروشان که آدمی را با خود بهمراه می برد.<br /><br />آدمی گاه در تلاش برای حرکت برخلاف جريان آن است ، و گاه خود را به سيل خروشان وا می نهد.<br /><br />او نيز همراه اين رود جاری ، به اميد رسيدن به آرامش اقيانوس ، ره می پيمود.<br /><br />در اين راه سعی برآن داشت که لبخند به زندگی را فراموش نکند.<br /><br /> شايد درد زيستن کمتر شود<br /><br />شايد خوشبختی بار ديگر در پيچاپيچ زندگی در کمين باشد.<br /><br />به انتظارشان بود که به درون راهشان دهد.<br /><br />* * * * *<br /></span></span><span style="color:#333399;"><strong><br />بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم<br /><br />همه تن چشم شدم ، خيره به دنبال تو گشتم<br /></strong><br />. . . . .<br /><br />. . . . .<br /><br />138312121715</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110970914427466327?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1109447056147102312005-02-26T23:40:00.000+03:302005-12-05T01:25:29.303+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;">221 _ دوستی :<br /><br />_ مرسی بابت . . .<br /><br />_ بابت چی ؟! دوستی که دیگر تشکر ندارد .<br /><br />_ ندارد ؟ چرا ، دارد .<br /><br />_ نه ، ندارد ! یا " دوستی " هست ، یا نيست .<br /><br />اگر هست ، حقی دارد و وظايفی . ادای شرايط دوستی ، نه نياز به تشکر دارد و حتی نيازی به پاسخ نيست . " دينی " هم برای طرف مقابل ايجاد نمی کند .<br /><br />من " وظیفه <span style="color:#333399;">" خود می دانم برای " دوست</span> " ، هر کاری که " می توانم " انجام بدهم . هر کاری !<br /><br />ادای شرايط دوستی ، نیاز به جواب و جبران ندارد . بدهی هم ایجاد نمی کند .<br /><br />کلام " دوست " بسيار ارزشمند است و گرانمایه . آن را ارج می گذارم . در هر زمان و در هر موقعيتی که طلب کند ، هستم و تا هر کجا که بخواهد و نياز باشد . البته اگر بخواهد !<br /><br />اصلا دوستی حد و اندازه ندارد . " تا " ندارد . نمی توانی بگويی تا کجا !<br /><br />_ پس چطور می توان جبران کرد ؟<br /><br />_ جبران ؟! نياز به جبران هم نيست ، که در " نفس دوستی " ، همه چيز نهفته است .<br /><br />برای من فقط و فقط اين مهم است که دوستم مرا در خلوت خود پذيرفته . به من اعتماد کرده و اجازه داده که به حرف های تنهاييش گوش دهم ، يا آنکه فقط به " سکوت " او گوش دهم . چرا که این والاترين مقامی است که او برايم قايل شده است و نمی توان بهايی برايش متصور شد .<br /><br />پس اگر تشکری لازم باشد ، من باید از تو تشکر کنم !<br /><br />مرسی دوست من ، برای اعتمادت .<br /></span><br />* * * * *<br /><br /><br /></span><span style="color:#000066;"><strong><em>دوستی " تا " ندارد</em></strong><br /><br />با یک شکلات شروع شد . من یک شکلات گذاشتم توی دستش . او یک شکلات گذاشت توی دستم . من بچه بودم ، او هم بچه بود . سرم را بالا کردم. سرش را بالا کرد . دید که مرا میشناسد . خندیدم .<br /><br />گفت : " دوستیم ؟ " .<br />گفتم : " دوست̗ دوست " .<br />گفت " تا کجا ؟ " .<br /><br />گفتم <strong><em>" دوستی که " تا " ندارد</em></strong> ! <em>"</em> .<br /><br />گفت : " تا مرگ ! " .<br />خندیدم و گفتم : " من که گفتم تا ندارد " .<br />گفت : " باشد تا پس از مرگ ! " .<br />گفتم " نه ، نه ، نه ، تا ندارد " .<br />گفت : " قبول ، تا آنجا که همه دوباره زنده می شوند ، یعنی زندگی پس از مرگ . باز هم با هم دوستیم . تا بهشت . تا جهنم ، تا هر کجا که باشد من و تو با هم دوستیم . "<br />خندیدم . گفتم : " تو برایش تا هر کجا که دلت می خواهد یک " تا " بگذار . اصلا یک " تا " بکش از این ور دنیا تا آن ور دنیا . اما من اصلا " تا " نمی گذارم . "<br />نگاهم کرد . نگاهش کردم . باور نمی کرد . می دانستم او می خواست حتما دوستی ما " تا " داشته باشد .دوستی بدون " تا " را نمی فهمید .<br /><br />* * * * *<br /><br />گفت : " بیا برای دوستی مان یک نشانه بگذاریم . "<br />گفتم : " باشد . تو بگذار ".<br />گفت : " شکلات ! هر بار که همدیگر را می بینیم یک شکلات مال تو ، یکی مال من . باشد ؟ "<br />گفتم : " باشد " .<br /><br />هر بار یک شکلات می گذاشتم توی دستش ، او هم یک شکلات می گذاشت توی دست من . باز همدیگر را نگاه می کردیم ، یعنی که دوستیم . دوست دوست .<br />من تندی شکلاتم را باز می کردم و می گذاشتم توی دهانم و تند تند آنرا می مکیدم .<br />می گفت : " شکمو ! تو دوست شکمو یی هستی . " و شکلاتش را می گذاشت توی یک صندوقچه کوچولوی قشنگ .<br />می گفتم : " بخورش " .<br />می گفت : " تمام می شود . می خواهم تمام نشود . برای همیشه بماند" .<br />صندوقش پر از شکلات شده بود . هیچ کدامشان را نمی خورد . من همه اش را خورده بودم .<br />گفتم : " اگر یک روز شکلات هایت را مورچه ها بخورند و یا کرم ها ، آن وقت چه می کنی ؟ "<br />گفت : " مواظبشان هستم " .<br />می گفت می خواهم نگهشان دارم تا موقعی که دوست هستیم و من شکلات را می گذاشتم توی دهانم و می گفتم : " نه ، نه ، تا ندارد . دوستی که " تا " ندارد " .<br /><br />* * * * *<br /><br />یک سال ، دو سال ، چهار سال ، هفت سال ، ده سال و بیست سال شده است . او بزرگ شده است . من بزرگ شده ام . من همه شکلات ها را خورده ام . او همه شکلات ها را نگه داشته است . او آمده است امشب تا خدا حافظی کند . می خواهد برود . برود آن دور دور ها .<br />می گوید : " می روم اما زود بر می گردم ".<br />من می دانم ، می رود و بر نمی گردد .<br />یادش رفت شکلات را به من بدهد . من یادم نرفت . یک شکلات گذاشتم کف دستش .<br />گفتم : " این برای خوردن ! " .<br />یک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش : " این هم آخرین شکلات برای صندوق کوچکت " .<br />یادش رفته بود که صندوقی دارد برای شکلات هایش . هر دو را خورد . خندیدم .<br /><br />می دانستم دوستی من " تا " ندارد . می دانستم دوستی او " تا " دارد ، مثل همیشه .<br />خوب شد همه شکلات ها را خوردم . اما او هیچ کدامشان را نخورد . حالا با یک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد ؟ ! </span></span></div><div align="right"><span style="color:#000066;"></span></div><div align="right"><span style="color:#000066;">* * * * *</span></div><p align="right"><span style="color:#000066;">پی نوشت : نویسنده متن " دوستی تا ندارد " را نمی شناسم تا یادی از او کنم .</span></span></p><p align="right"><span style="color:#000066;">نویسنده " دوستی تا ندارد " خانم " زری نعیمی " است .</span></p><p align="right"><span style="color:#000066;"></p><div align="right"><br /><br /></span><br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110944705614710231?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1108900709046396052005-02-19T10:16:00.001+03:302005-12-05T01:23:13.656+03:30<div align="right"><span style="color:#333399;"><strong>219 _ لمس بودن</strong><br />" جاده " او را به خود فرا می خواند .<br /><br />" جاده " ؟! نه ! در انتهای آن ، انتظار " دوست " او را به سوی خود می کشيد .<br /><br />اما اين هم نبود ! کسی انتظارش را نمی کشيد . او را به خود نخوانده بود . طلبيده نشده بود . گفته نشده بود : " کاش اينجا بودی . . . ! " ، مگر در عالم مستی !<br /><br />فقط " حضور و بودن دوست " برايش کافی بود .<br /><br />و حتی کمتر از اين : " لمس حس بودن دوست در خانه ای خالی " او را بس ! که بعد از " نزول فاجعه " ،اين برايش بزرگترين هديه بود !</span></span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">حس ششم او فاجعه را درست پيش بينی کرده بود . هنوز طنين صدا در گوشش بود که : " اگر بودم . . .! اگر . . . اگر. . . "</span></div><div align="right"><br /><span style="color:#333399;">پس خود را به جاده وانهاد .<br /><br />جاده ای قير گون که همچون ماری خفته ، در بستر سپيد دشت و کوهسار غنوده ، و در جای جای خود ، سر بر زير لحاف سپید کشیده بود !<br /><br />* * * * *<br /><br />گاه آرزو می کنم :<br />زورقی باشم برای تو ،<br />تا بدانجا برمت که می خواهی !<br />زورقی توانا به تحمل باری که بر دوش داری !<br />زورقی که هیچگاه واژگون نشود ،<br />هر اندازه که نا آرام باشی ،<br />يا دريای زندگيت متلاطم باشد ،<br />دريايی که در آن می رانی !<br /><br />* * * * *<br /><br />شعر : مارگوت بيکل<br />ترجمه : احمد شاملو<br />138311291215<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110890070904639605?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1109357629584427812005-02-17T04:30:00.000+03:302005-12-05T01:21:46.153+03:30<div align="right"><strong>220 _ سالگرد گلسرخی و دانشیان</span></strong><br />بیست و نهم بهمن سالگرد عروج " خسرو گلسرخی " و " کرامت الله دانشیان " است .<br />احمد شاملو بیاد آنها چنین سرود :<br /><br /><em><strong><span style="color:#990000;">شکاف :</span></strong></em><br /></span><span style="color:#990000;"><em>زاده شدن<br />بر نیزه تاریک<br />همچون میلاد گشاده زخمی<br /><br />سفر یگانه فرصت را<br />سراسر<br />در سلسله پیمودن<br />بر شعله خویش<br />سوختن<br /><br />تا جرقۀ واپسین<br />بر شعله خرمنی<br />که در خاک راهش<br />یافته اند<br /><br />بردگان<br />این چنین<br />این چنین سرخ و لوند<br />بر خار بوتۀ خون<br />شکفتن<br /><br />و این چنین گردن فراز<br />برتازانه زار تحقیر<br />گذشتن<br />و راه را تا غایت نفرت<br />بریدن<br /><br />آه ، از که سخن می گویم ؟<br /></span></em><strong><em>ما بی چرا زندگانیم<br />آنان به چرا مرگ خو د آگاهانند !<br /></span></em></strong></span><br />* * * * *<br />یادشان گرامی باد<br />بهشت زهرا<br />قطعه 33<br />ردیف 84-18<br />و ردیف 84-19<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110935762958442781?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10423951.post-1108399549273896782005-02-14T20:12:00.000+03:302005-12-05T01:20:00.336+03:30<div align="center"><strong>منظره دفتر کار</span></strong></div><div align="center"> </div><div align="center"></div><div align="center"><a href="http://www.sharemation.com/naslidigar/1383_10_23_2042.jpg?uniq=-bt4d73">http://www.sharemation.com/naslidigar/1383_10_23_2042.jpg?uniq=-bt4d73</a></div><div align="center"> </div><div align="center"><strong>دفتر کار</strong></span></div><div align="center"> </div><div align="center"></div><div align="center"><a href="http://www.sharemation.com/naslidigar/1383_11_3_2152.jpg?uniq=-bt4d6y">http://www.sharemation.com/naslidigar/1383_11_3_2152.jpg?uniq=-bt4d6y</a></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10423951-110839954927389678?l=naslidigar.blogspot.com' alt='' /></div>فرداد صفاییانnoreply@blogger.com